Dışarıdan belki duygusuz görünüp, fazla hassas olmak gibi ya da fazla egolu sanılmak tarzı şeyler... Peki sizi tanımayan insanlar en çok hangi konuda yanılıp, tanıdıktan sonra yanıldıklarını dile getirirler?
İnsanların sizin hakkınızda yanıldığı en büyük konu ne oluyor?
Ben genelde sessiz sakin duran, insanlara karşı mesafele duran birisiyimdir. O yüzden beni iyi tanımayanlar soğuk ve sert bulabiliyorlar. Ancak aksine sıcakkanlı ve eğlenceli bir insanımdır. Sadece, bu özelliklerimi öyle herkese karşı çıkaramıyorum. Daha doğrusu çıkarmak istemiyorum. Kendimi yeni tanıdığım insanlara karşı korumaya alırım her zaman.
Beni ilk tanıyan istisnasız herkes, kendilerini sevmediğimi düşünüyor, yalnız kalmak istediğime, onlarla takılmak istemediğime inanıyor. Halbuki öyle değil. Sosyal fobim olduğu için göz teması kurmakta ya da rahat bir şekilde sohbet etmekte çok büyük sıkıntı yaşıyorum. Onlar da haklı olarak onları umursamadığımı, sevmediğimi düşünüyor. Oysaki onları seviyorum, tek sıkıntı ben normal olmadığım için öyle davranıyorum. Bir şey daha var, o da herkes bana rahatlık battığını, memnuniyetsiz olduğumu, mutlu olmaya çalışmadığımı, pesimist bir insan olduğumu düşünüyor. Ama o da öyle değil. Onlar beni normal zamanımda görmüyor ki, hep hastayken, depresif atakta görüyorlar, okul rahatsızlığımı tetiklediği için. Keşke bilselerdi.
Kendini beğenmiş, kibirli, burnu havada olarak görülürmüşüm ama bence öyle değilim. Ki zaten samimi olduktan sonra etrafımdakiler seni ilk tanıdığımız gibi değilmişsin derler ve tanıdıktan sonra başka bir benle karşılaştıklarını dile getirirler zaten. İlk intibam neden öyle bilmiyorum ama uzaktan öyle görürler. Bu sözlere alışkın olduğum için beni uzaktan nasıl gördüklerinin de bilincindeyimdir.
Göründüğü kadar sessiz sakin değilim. Aslında şöyle sosyal medyada olduğum kadar reelde sakin değilim. Burada görmezden geldiğim şeyleri dışarda gelemem mesela.
Sıcakkanlı olduğumu düşünürler. Belki de yüz yapımla ilgili böyle düşünüyorlar. Genellikle yüz şekli yuvarlak olanlar öyle bir izlenim bırakıyor. Hiç sıcakkanlı değilim. Sessiz kendini savunamaz, hiçbir şeyin farkında değil diye düşünüyorlar ama kendimi savunmam da canlarını sıkıyor. Hiç argo konuşmaz, kibarcık diye düşünürler benim için.. Zaman zaman benimde ağzımın bozulduğu oluyor. Çok sakin sanarlar ama öfkem kötüdür. Kolay sinirlenmem ama öfkem kötü oluyor
Arkamdan konuştuklarını bir arkadaştan duydum kadınlar toplanıp dedikodumu yapmıştı 😂 ne kadarda burnu havada kendini beğenmiş demişlerdi bunu bana anlattığında sadece güldüm kedi ulaşamadığı ciğere mundar dermiş 😅 bir tanesine izin verdim beni tanımasına o da şaşırdı dışarıdan öyle görünmüyorsun seni tanıyınca ben yine güldüm sadece 😅 diğerleri hala ulaşmaya çalışıyor tabi bende yollar her daim kapalı
Uzaktan soğuk, sessiz, normal göründüğüm konusunda yanılıyorlar. Sevdiklerimle, yakınlarımla samimi olduğum kadar kimseyle samimi değilim o yüzden biraz soğuk görünüyorum.
Yalnızken daha çok hayal kurup içimden konuştuğum için de sessiz ve normal sanıyorlar. Ama yanılıyorlar. Anormal, değişik ve konuşkan biriyim. Gerçek benliğimi fark edenler de yanıldığını dile getirmek yerine bu özelliklerimden dem vuruyore genelde ☾
Mesleğim nedeniyle surat ifadem çoğu zaman mahkeme duvarı gibi. Mesleğimi bilen ama beni tanımayan insanlar genelde saldırgan, agresif, anında sinirlenen, sert biri gibi görüyor. Hatta gittiğim yerlerden ve gördüğüm şeylerden dolayı psikolojimin bozuk olduğunu düşünenler bile var :)
İnsanlar artık aşırı paranoyak olmuşlar. Ne söylersen söyle önyargılarını kenara bırakamıyorlar. O yüzden nereden yanılıp yanılmadıklarını pek anlayamıyorsun. Yanılmasa bile bunu karşıya söylemiyorlar.
Her zaman seni ilk gördüğümüzde soğuk olduğunu zannetmiştik ama hiç öyle değilmişsin ya derler evet ilk etapta direk bir mesafem ve sessizliğim olduğu için artık böyle düşünmelerini normal karşılıyorum. 😉
Genelde ilk izlenimlerini sorduklarımda '' egolu biri olduğunu düşünüyordum'' derler. Oysa sadece kendimi seviyorum... Ego aşırı beğenmek ve başkalarını aşağılamaktır.
Dışardan soğuk görünüyorum tanındıkça çokta öyle olmadıgım anlaşılıyor kendimi sevecenliğe itiyorum ama serbest bırakınca eskiye dönüyorum ayna karşısında surat talimi gerek
İnsanlarin hakkimda yanildiklari en buyuk sey duygusuz olmam gamsiz olmam hakkinda ki annem bile surekli bunlari soyler kimse kendi icimde neler yasadigimi bilemez kac gece uykusuz kaldigimi bilemez bunu gostermiyorum herkes icinde bunu yasamiyorum diye gamsiz duygusuz kalpsiz diye anılmaktan sıkıldım ama kimseye de bu yönlerimi gostermem