Valla kendimin farkında olduğum andan itibaren yapıyorum bunu. Bi ara psikolojik rahatsızlık vs diye düşündüm ama değilmiş :) Aslında çok faydalı bisey bu. İnsanın kendini rahatlatması, kendiyle arkadaş olması, kimseye açamadığı konuları kendine açması.. Zararı yok faydası çok :)
Kendi kendime konuşuyorum, üstüne kendime bir espiri patlatıp kahkahalara boğuluyorum falan, sevdiğim bir kafa bu ama şimdi yalan yok. Keyif aldığımı inkâr edemem, muhabbetim kendimi sarıyor yani.🤷♀️
Sürekli kendi kendime konuşurum. Kendime küfrederim, kendime hakaret ederim ya da kendime aferin dediğim de oluyor. Onun dışında her şeyi kendi kendime konuşarak yaparım. Allah sonumu hayır etsin.
Çevremde benim gibi düşünen ya da her düşünceme katılan insanlar olmadığı için hayatımın her evresinde olduğum gibi kendimle arkadaşım yani bu aşırı sık yaşanan bir durum belki saçma belki doğru ya da normal değil ama eğlenceli sonuçta herkes gelip geçici kendimile böyle bir arkadaslik kurmayı garipsemiyorum :D
İç sesimle çok mücadele ediyorum. Kafa sesi ayrı, iç ses ayrı konuşuyor. Sanki iyi melek ile kötü melek gibi. İkisinin ortak fikirde olduğunu hiç duymadım.
Şeytanla melek tartışıyo içimde hangisine kulak vermeliyim bilmiyorum çok konuşurum kendimle daha önceki durumlari getiririm aklıma şöyle deseydim böyle yapsaydim diye genelde gece olur😒