Dünyada hiç yalan var olmamış olsaydı şu an nasıl olurduk?

Koca bir kargaşa olurdu. Hükümetler düşerdi, işletmeler çökerdi, aileler dağılırdı, herkes partnerinden ayrılırdı, eğitim kurumları son günlerini görürdü, hapishaneler suçlularla dolup taşardı ve internetteki her yalancı ortaya çıkardı.
İnsanların yalan söyleme kapasitesi olmasaydı, gerçeklere ve rakamlara karşı daha hoşgörülü olurduk. Bir kişiye şişman ya da çirkin demek gibi, kaba bir yorum yerine yapıcı eleştiri olarak algılanırdı. Daha az başarısız evlilikler, daha az savaş, daha güvenilir insanlar, daha güvenli çevreler, daha iyi çocukluklar, daha düşük şiddet olayları vb. olacağı için daha hızlı ve daha ileri gidebilirdik insanlık olarak. Görüldüğü gibi sorunların çoğu küçük bir yalanla başlar ya da yalanlarla yumuşar ve kartopu gibi büyük bir olaya dönüşür.

19 yüzyıl efsanesine göre gerçek ve yalan bir gün buluşurlar.

Yalan doğru söyler ve
"Bugün hava çok güzel” der.

Gerçek ona bakar ve gözlerini gökyüzüne kaldırır. Gün gerçekten çok güzeldir, doğru söylemesine şaşırmıştır. Bir kuyunun önüne gelene kadar birlikte zaman geçirirler. Yalan hep doğru söylemektedir.

Yalan;
"Su çok güzel, birlikte banyo yapalım!" der.

Gerçek, bir kez daha şüpheci bir şekilde suya dokunur, su gerçekten çok güzeldir.

Ona inanıp soyunur ve yüzmeye başlarlar.
Yalan bir anda sudan çıkar, gerçeğin kıyafetlerini giyerek kaçıp kayıplara karışır.

Kızgın gerçek, kuyudan çıkar yalanı bulmak ve kıyafetlerini geri almak için her yere gider.

Dünyada çıplak gerçeği görenler onu hor görmekte ve öfkeyle bakmaktadır.
Zavallı gerçek, kuyuya geri döner ve sonsuza dek ortadan kaybolur.

O zamandan beri yalan, dünyanın her yerinde gerçek gibi giyinmiş ve içimizde yaşamaktadır. Dünya ise hiçbir şekilde çıplak gerçeği görmek istememektedir.

Bu şekilde bir film vardı. Dünyada hiç kimse yalan söyleyemiyordu ama başrolün beyni evrim geçirip yalan söyleyebilme yeteneği kazanmıştı.