Kendimi anlamakta aşırı zorlanıyorum. Siz nasılsınız bu konuda?

Yalnız değilim. Sevgilim var, beni seven ailem ve bir suru arkadaşım. Ben kendimi dünyaya ait hissetmiyorum çoğunlukla. Yoruyor beni her şey.

Uyuyamıyorum. Uyuyunca da uyanamıyorum.

Tam bilmiyorum ama yükselenim ya ikizler ya da yengeç.

Fazla oluyor. Gülerken bi anda modum düşüyor. Garip hisler içindeyim sürekli kurtulamıyorum. Üstelik 30 dan sonra yükselen daha çok etkilermiş ya. 30 dan sonra daha kötü olursa yandım ben.

Ne yapacağız böyle yaşanmaz.

Zorunluluklar zorunluluklar salın beni 😔

Aşamıyorum ölmek istiyorum artık gerçekten. Her şeyi bırakıp gitmek.

Çok denedim ölemedim. Sürekli biri kurtardı. Ölemiyorum bile. Belki de ölümü bile hak etmiyorumdur.

Yapmıyorum zaten yapamıyorum. Mutluluk rolü kesmekten. Miniş bir ponçik gibi davranmaktan bıktım. İnsanlar çok yoruyor.

Belirlediğim hedefe gidersem kendim aşırı mutlu ve huzurlu olurum bunu biliyorum. Ama bunun karşılığında sevdiğim insanları beni sevenleri kaybetmek de var. Bunun için bu gemi öyle sallanıp duruyor.

Yükselene nasıl bakılıyor

Internetten baktım. Sitenin ismini hatırlamıyorum ama doğum tarihine ve saatine göre bakılıyor.

Bilmiyorum değer mi bunun için zaten cesaret edemiyorum. Keşke şu anki düşüncelerimle 14 yaşına dönebilsem. Kimsesiz sahipsiz kıza sahip çıkabilsem.

Huzurdan kastım kendim için bir şeyler yapmak. Hayalimdeki hayat ve bir şeyler için çabalamak.

O kadar anlıyorum ki seni tamamen bensin yani bende bunalımdayım ama bu kadar kötü değilim depresyondan çıkmak için kitap okumayı denesen nasıl olur ben onlarla aşmaya çalışıyorum

İşte bunlarla çabalarken uzun zamandır uğraştığım şeyleri de geri tepmek zorundayım. Eğer seçtiğim yolda işler ters giderse hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Kişisel gelişim kitapları okumaya bayılıyorum. Okuyorum da şu sıralar okuyamıyorum ama artık ruhum, bedenim kitapları bile kaldıramıyor. Bundan önce sen gibi sık sık depresyona girdiğim oldu bu bambaşka bu çok farklı. Hislerime inanan ve güvenen biriyim. Sanki bir yolu seçmem gerekiyor ve ona göre ilerlemem gerekiyor. Hissediyorum.

Değer mi gerçekten bilmiyorum. Yani beni görsen insan canlısı herkese iyi davranan fazlaca cömert biriyim bunları kesinlikle övmek için söylemiyorum. Ama şu andaki ülkenin gidişatı insanların bu sapkınca halleri bile beni çok üzüyor artık. Çıplak ayakla sokakta gezmek zorunda olan çocuklar. Daha niceleri. Bazen bu kadar detaylı ve ince düşünme diyorum kendime ama elimde değil bunu değiştiremiyorum.

Zor gerçekten zor. Yaşamak çok zor. Çevremdeki insanlar genelde hayatlarında sorun yoksa oh yola devam diyen insanlar. Bazıları da sorun olsa dahi sessiz kalıp geriye atma halinde. Ben böyle olamıyorum yapamıyorum yani. Sürekli bana sen çok farklısın diyorlar. Ne yapayım ben mi seçtim böyle olmayı? Ama eğer gerçekten ileride bir gün vakıf kurmak istiyorum. Herkes için her şey için.

Hiçbir şeyin değişmezse böyle ömür süremem. Ama işte sevdiğim insandan vaz geçmek istemiyorum. Çok iyi biri. Beni en çok geleceğim için bu gitmek istediğim yoldan vaz geçiren şey bu.

Yardımın için sağol çok teşekkür ederim. Galiba bulunduğum hal içinde bir şeyler yapmaya hepsini birleştirmeye çalışacağım zor olacak ama bir şekilde bunu yoluna koymam lazım.

Kısa sürede olacak bir şey değil maalesef o zaman buralarda olur muyum belirsiz. Her şey benim elimde farkındayım. Önce bulunduğum psikolojiden biran önce çıkıp harekete geçmem gerekecek. Çalışmam aynı zamanda okumam gerekecek. Uzun bir yol. Ama umarım meyvesi güzel olur. :) 🌺