Sürünerek yaşamak?

Üniversite sınavında verdiğim acelece karar hayatıma mal oldu. Geleceği pek de parlak olmayan bir bölüm seçtim. Herkesin benden beklentileri daha yüksekti. Her neyse atama engeline takılan öğretmenlerden biri oldum ve öğretmenliğin bana uygun olmadığını bu süreçte anlamış oldum ama iş işten coktan geçti yaşım 26 oldu. Şu an boşta kalmamak için ücretli öğretmenlik yapıyorum ve şartlar kölelikten farksız…Çok çok mutsuzum, daha da kötüleşen Türkiye şartları moralimi alt üst ediyor. Ailem benden daha yüksek yerlerde ben olabilecek en asgari çabayı harcadım. Zamanında kaçamadım bu ülkeden. Eziliyorum bu başarısızlık altında. Ailemin sağladığı imkanlar dışında hiçbir şeyim yok. Yakın çevremin beni tam anlamıyla bir canım olarak tanımladığını hissediyorum. Dayanamıyorum, yapamıyorum, tökezleyerek yaşıyorum. Bu yaşta bir insandan beklenen ne gelecek vaat eden bir iliskim, ne de düzgün bir işim var. Toplum normlarını bir kenara bırakacak olursak doğru dürüst bir gençlik bile yaşayamadım. Hiçbir zaman cıvıl cıvıl da olamadım. Bilmiyorum ne olacak böyle bazen varımi yoğumu koyup, yurtdışına mı gitsem diyorum. Yepyeni bir düzen, tanıdık kimse yok ve hayat şartlari bu kadar ağır değil. Ama mesleğim orada ne kadar geçerli olue onu da bilmiyorum. Çok dolmuşum ve çok uzun bir yazı oldu