Kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Bana biraz destek olur musunuz?

Şu an ağlıyorum. Son zamanlarda hayat yaşamaya değiyor mu, acaba kendimi öldürsem daha mı iyi olur diye düşünüyorum. İçimdem kendime ateş etmek geliyor. Yok hayır kendimi öldürmeye hiç teşebbüs etmedim. Bunu yapmaya cesaretim yok. Zaten bunu yapsam bile olan bir tek anneme olur.

Ama hayat çok manasız ve acımasız geliyor. İnsanlarda acımasız ve anlayışsız. Hayata tutunmakta zorlanıyorum. Ortaokulda çok dışlandım. Hatta bir sınıf arkadaşım tarafından bazı sınıf arkadaşlarımın önünde şiddete uğradım. Sonrasında kendimi her ne kadarda toplasamda, yıllar geçmesine ragmen hep bir yerde izi kaldı. Hayatımın her yönüne etki etti. Karşılıklı birinden hoşlandığım zaman bile, kimseye kalbimi açmaya ve ilişkiyi illerletmeye korktum. Hep içimde insanlara karşı güvensizlik oluştu. Her ne kadar özgüvenli olmaya çalışsamda, yinede arada sırada acaba insanlar benimle yine dalga geçer mi diye düşündüm.

Fakat pandemi döneminde bu endişelerim daha da artmaya başladı. İnsanlarla devamlı iletişimde olmamak özgüvenimi kötü etkiledi. Zoomda aynı anda bir sürü insan tarafından izlemmek ve yargılana bilme korkusu sosyal anksiyeteye yol açtı. Kekeleme sorunum yoktu, şu anda da normalde yok. Ama Zoomda filan resmen heyecandan dilimin tutulmasına yol açtı.

Şimdi universiteler açıldı. Sınıf arkadaşlarım sosyal anksiyete yaşadığımı anladıkları için beni garipsiyor. Açıkcası daha anlayışlı olmalarını beklerdim. Benim okulda filan daha önce kekeleyen ve ya sosyal anksiyete sorunu yaşayan arkadaşlarım oldu. Ben konuştukları zaman destek oldum, cümlelerini tamamlamaya ya da nötr reaksiyon göstererek “Evet anlıyorum” destek göstermeye çalışdım. Fakat bazı arkadaşlarım mal gibi bakıyor, sonrada garipsiyorlar. Yapıcı olmak yerine kırıcı olmak misali. Oysa biraz destek gösterseler nolur?

Neyse arkadaşlar biraz beni teselli eder misiniz?