Çocukluk durumu anlık ve yerine göre değişiyor bende. İçimde gerçekten küçük bir çocuk var ama ruhum bunun ortaya çıkmasına izin vermiyor. Ben çocukken de olgundum hep. Hiç çocuk gibi davrandığımı hatırlamıyorum. Hatta bunu ailem bile söylüyor. Sen küçükken çok olgundun diye. Zaman geçtikçe daha da olgunlaştığımı düşünüyorum.
Olaylar karşısında soğuk kanlı olmam, nerde, nasıl ve zaman davrandığımı bilmem, hareket ve tavırlarım konusunda kendimi bilmem, hayat tecrübesi olarak iyiyi de kötüyü de, zirveyi de dibi de görmüş olmam olgunluksa; evet.. Çocuksu olmadığıma da eminim..
Ancak olgun ya da çocuksu olduğumuz konusu, çok da objektif değil.. Tanımlayabiliyoruz çok rahat.. Bu tanımın vücut bulmuş hali, herkes için farklıdır..
Nası bi olgunluk bu gülmez eğlenmez sürekli asık suratlı sinirli bardağın yarısına kadar dem dolduran şeker çikolata yemez girdiği ortamın tadını kaçıran bi olgunlukmu yok ben almayayım nerede ne yapacağını bilen olaylara aklı selim bir şekilde bakan yıkıcı değil yapıcı vede dengeyi kurmuş bir olgun çocuk olmayı tercih ederim çocuklaşıyorum ben
Kesinlikle olgunlaşıyorum. İnsanın yaş aldıkça belli bir ağırlığı oluşuyor, oluşmalı da. Bir sorumluluğu ve yükü taşıyabilmek için çocuk ruhlu biri olmaya değil, olgun biri olmaya ihtiyaç var. Çocukluk, çocuklukta kalsın mümkünse. Belli bir yaştan sonra çocuklaşmak aşırı itici duruyor.
Y kuşağının özelliği hiç çocuk olamaması diyebilirim geçmiş günlere baktığımda biz hiç çocuk olmamışız hem ailenin görevlerini üstlenen bireyler olmuşuz
İçimden hep bi "amann" çekiyorum. Boşvermişlik seviyem artıyor. 😄
2
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Biyüdükçe hayatın gerçeklerini görüyorsun ve yaşlandırıcı bir etkisi var aslında bu da onun negatif yanı, bu etkiden de kurtulmak için genç kalmak bir yanını çocuk tutmak iyi olur. Sürekli olgunca davranmak ya da toplumun beklentileriyle hareket etmek çok sıkıcı.
Olgunluğun ne demek olduğunu anlamakla olgunluğumun aynı orantıda olduğunu anlıyorum, böylece daha da olgunlaşmak için baya bir zaman var sonu alimlik çünkü
Yıllar geçtikçe olgunlaşıyorum ama çocuksu yanlarımı da terk etmiyorum. Çocuk olmayı, çocuk kalmayı yeri geldiğinde seviyorum. Çünkü en saf, en öz halim çocukluğum olduğu için.
Kendimi övmek gibi olmasın da küçük yaşta bile olgundum çünkü ailevi zor şeyler yaşadım. Bazı insanlar görüyorum 30 yaşına gelmiş çocuk gibi davranıyorlar sinirim bozuluyor