Bu konularda son zamanlarda duygusal ve düşünsel zekam gelişmiş durumda. Kendi kendimi telkin etme başarım arttığına göre psikolog olma ihtimalim bile var 😬
Kendimi bir konuda suçlu hissedersem o an o hislerin normal olabileceğini düşünüyorum önce. (Bir his ve duygudan kaçmak, o duyguyu kötü ve olmaması gereken bir duygu olarak düşünüp reddetmeye çalışmak, "böyle hissetmemeliyim, neden böyle hissediyorum" düşüncesine ve kaygısına kapılmak o an yaşadığımız hissi daha da kuvvetlendirip bizi daha çok strese ve bunalım haline sokar. Bir şeyi düzeltmeye ve kaçmaya çalışmak her zaman yorar ve yıpratır. O duyguyu serbest bırakmak, her şeyin normal ve tehlikesiz olduğunu düşünmek o an psikolojimiz açısından daha sağlıklıdır. Anca o şekilde olumsuz duygularla baş edebiliriz.) Daha sonra şöyle düşünüyorum ; "Bu yalnızca bir his, herkesin hissedebileceği normal bir şey, sonuçta ben isteyerek ve kasıtlı bir şey yapmadım, mutlaka hoş görülecek bir durum, herkes hata yapabilir ama belki de hata değildir bile, sakin kalmalıyım ve zamanla öğrenirim gerçekten suçlu olup olmadığımı." Bu tarz düşünmek, kendimi suçlamadan sakinleştirmek gerçekten biraz olsun rahatlatıyor. Size de tavsiye ederim...
Eğer bu vicdanımi da rahatsız eden bir durumsa kendimi yiyorum resmen. o konuyu çözmek için elimden geleni. Fazlasını yapmaya çalışıyorum. uzulüyorum çok kötü oluyorum.
Ama eğer vicdanımi rahatsız eden bir durum yoksa ortada kendimi suçlu hissettiğim konu vicdanen beni rahatsız etmiyorsa akışına bırakıyorum zamanla geçiyor unutuyorum.
Aşması zor oluyor, tabi; aşılmaz bir durum olmadığının farkında oluyorum. Özür veya söze gerek var ise bunlar yapmaya çalışırım bunları yapamadığım yerde olayları akışa bırakır kendimi de o akışa bırakırım.
Genellikle insanlara anlatır suçlu muyum diye iyice sorgularım. Sonra eğer gerçekten inanıyorsam suçlu olduğuma, tatil yaparım haftasonu bir yere giderim ya da deli gibi gezerim ki unutabileyim. Hiçbir şey yapmasam bir sürü film dizi izlerim.
Kendimi suçlu hissedeceğim şeyler yaptığım zaman olayların sorumluluğunu alır, sonuçlarına da katlanırım. Olan olmuştur bunu değiştirmek pek mümkün değil.
Pişmanlığını yaşayabiliyorsam kendi içimde olmaması gerekti ama oldu olmuşla ölmüşe çare yok diyerek kabullenmeye aynı ve benzer hataları tekrarlamayarak..
Genelde meselenin üzerine gidiyorum, hatayı arayıp bulduktan sonra bir daha tekrar etmemek için kendime telkinler veriyorum. Nihayetinde insanlık halidir, olur öyle şeyler
Suçun da kendi içinde çelişen bir durumu olduğunu düşünerek rahatlıyorum. Adam öldürmek suç ama savaşta adam öldürmek kahramanlık? İnsanlık için suç kavramı karışıktır. Konu adam öldürmek değil ama suçlu hissettiğim küçük şeyler başka koşullarda suç da sayılmayabilirdi.