Ailemle yaşadığım sorunun bi çözümü varmıdır sizce?

Şimdi anlatacağım mesele biraz uzun düşündürücü bi mesele, kimisine anlamsız gelebilir ama beni derinden üzen bişi. Ben 22 yaşında bi kızım:). Aşağalık kompleksi olan bi kız hemde çok fazla olan. Yani kendini yukarda görenlerden değilde tam tersi olan kendimi bildim bileli bu psikolojik sorunla uğraşıyorum. Sorunumun en büyük sebebi ailem aslında ailem saygınlığı olmıyan bi aile yani nasıl anlatsam annem biraz yarım akıllı babam deseniz TV ye verdiği değeri bize vermeyen birisi. Yarım akıllı ve böyle babanın büyüttüğü bi kızım 4 kardeşiz dördümüzdede özgüven sorunları yaşıyoruz aynı zamnda annem ve babamda. şu an üniversite okuyorum başka bi şehirde ama o eve her döndüğümde boğulur gibi oluyorum kendimi attığım gibi kaçıyorum yani etrafta hiçmi normal adam olmaz hangi biriyle mücadele ediyim yani mücadele derken his olarak verilen bi mücadele hani birini sevmezsin ama sevmeye çalışırsınya bnmkide o tür bi mücadele evdeki herkesin normal olduğuna değerli olduğuna inandırmaya çalıştım kendimi ama bu o kadar yorduki beni olmıyan bişiyi zorla oldurmaya çalışmak heleki düşüncede bunu yapmaya çalışmak. küçüklüğümden beri belki büyüyünceye kadar bişiler değişir umuduyla yaşadım hep değişen hiç bişi yok. Kabullenemiyorumda. Tek çare gitmek ama insan nereye giderse gitsin kaçtığı şeylerle hislerle olaylarla karşılaşıyor ailesinden kopamıyor yaralarıma acılarıma bakıyorum hep ailemden annemden babamdan izler onlar ne sorun yaşıyosa bnde benzerlerini yaşıyorum. Ailemi bi türlü kabullenemiyorum sürekli onları suçluyorum. Başkalarının kıyafetlerini değilde ailelerini kıskanıyorum:) Ailem değerli olmıyana kadar bnde olmıycakmışım gibi hissediyorum ailemden kendimi sıyıramıyorum. Ben ilgi gören bi kızım ama sadece dış görünüşümden dolayı karekterimde filan bi anormallik yok ama insanlar bndeki bu değersizlik duygusunu fark edince o ilgiyi göremiyorum artık beni ben yapan tek şey dış görünüşüm gibi hissediyorum her gün uyandığımda bi bakıyorum kendimi ha bugün güzelsin taam modun yerinde olur:) sadece bundan medet umuyorum çünkü içim boş benim kendime gerçek anlamda değer veremiyorumki içim dolu olsun hep dış görünüşümle acılarımı kapatmaya çalışıyorum. Büyüyene kadar hep kendime dedimki büyü güzel ol iyi bi okul kazan o zmn değerli hissedersin şimdi istediğim çoğu şeye sahibim ama hala gerçek anlamda değer veremiyorum kendime onay bağımlısıyım resmen. Şimdi bunları size niye anlatıyorum desteğe ihityacım var nasıl düşünmem gerekiyo ne yapmam gerekiyo artık kestiremiyorum yıllardır zihnimde aynı şeyler dönüp dolaşıyor yoruldum artık. benimle aynı sorunu yaşıyan ya da bu konuda yardımcı olabilicek bi fikri olan var mı?