İlk başta ailede bazı gereksiz düşünce yapıları var, onların farkında bile olmadığı ama benim çok iyi gözlemlediğim. Kendilerini yıpratacak tarzda ve gereksiz psikolojik yük.. Olmasa da olurdu yani.
Daha sonra, çocukken etrafımdaki gereksiz insanlar. Arkadaşlık kurayım diye gereksiz insan yükleri, sevmediğim çocuklarla iletişime sokma çabaları.. Olmasa da olurdu.
Bir sonraki evre ergenlik, lisede yine gereksiz insanlarla arkadaşlık edip gereksiz çevre yükleri. Bana zarar verecek ve kötü örnek olacak aptal saptal insanlar.. Olmasa da olurdu.
Ergenliğin yoğun ve son zamanları, yanlış kişiye aşık olmak ve onu boşu boşuna çok uzun süre hayatımda tutma çabası, gereksiz psikolojik yük.. Olmasa da olurdu.
Ve en sonki evre yetişkinliğe doğru, yanlış ve büyük bir karar. Belki kimisi için sıradan ve basit ama benim için hayati bir önem taşıdı neredeyse, tüm psikolojimi dibe vuran o yanlış yol ve karar gereksiz ve çok büyük bir psikolojik yük dahaa.. OLMASA DA OLURDU.
Bir kaç karakteristik özelliğim var. Sonuçta kimse dört dörtlük mükemmel değil, herkesin bence elbet vardır olmasını istemediği veya törpülemek istediği bir kişilik özelliği diye düşünüyorum. Yani bana öyle gözle görülür ciddi bir hasarı veyahut zararı yok ama olmasa daha iyi olurdu açıkçası.. Bunlarda; biraz sinirli tarafım, inatçılığım ve bazenleri üşengeç olmam diyebilirim. Kişilik özellikleri dışında, çevremdeki bir kaç insanda olmasa da olur kategorisine giriyor. Atsan atılmaz satsan satılmaz misali.. Ama olmasalar daha iyi olurdu, az insan çok huzur sözü gerçekten o kadar doğru ki.
Sanırım çoğu şeye artık olmasa da olur diyorum, hayatın getirisi yani sağı solu belli olmuyor malum. Çok istediğim bir şey vardı işimle ilgili bir hedef, Kasım ayından sonra bütün planlarım değişti artık mecburen olmasa da olur diyorum. Onun dışında bazı cahiller insanlar, ya da hayatıma etkisi, katkısı olmayan kişiler çok ta lazim degil yani olmasa da olur.