Neden bu durumdayım depresyon olabilir mi?

ben sınıf temsilcisiydim. tüm hocalarla iletişimim vardı. WhatsApp grup kurucusuydum. sürekli sınıfla ilgileniyordum sorularını cevaplıyordum, dolayısıyla herkesi tanıyordum o yüzden online olması beni daha az etkiledi. okula gelince herkesle zaten bir bağım vardı. birileri geliyor herkesi tanıdığım çoğu şeyi cevapladığım için git ona sor diye beni gösteriyorlardı. haliyle etrafım durmadan insan doldu. ama artık benimde okul ile bir bağım yok. başkanlıktan, temsilcilikten kuruculuktan hepsinden vazgeçtim. şimdi işimle meşgulüm. aynı zamanda çalışıyorum çünkü. pandemi olmasaydı topluluk kurmayı da düşünüyordum. ya da topluluklarda aktif rol almayı. ama işte her şey alt üst oldu. 1. sınıfta ilk gittiğimizde nasılda herkes canlıydı kıpır kıpırdı. birbiriyle tanışıyordu ediyordu. şu an tam tersi. sınıfa giriyorum sanki ölü evi gibi. kimsenin yüzü gülmüyor. ekonominin de çok etkisi var bunda tabi. ama bunlar gelip geçici şeyler. biraz diş sıkmak gerekiyor. zaten yüzmüşsün kuyruğuna gelmişsin. bizde gerçi son dönem mesleki eğitim olarak geçiyor.

okula gitmiyoruz bile. o yüzden bu dönemi saymazsak 1 dönem daha gideceğiz sonra okul bitmiş gibi olacak. karmaşık duygular içindeyiz daha dün başlamıştık şimdi bitiyor hesabı. yani son dönemlerin, tadını çıkar. evde her zaman oturursun. telefonla her yerde oynayabilirsin. okul dediğin şeyde güzel anılar biriktirmeye bak. ben hep bunca zaman boyunca kendimi geliştirme derdinde oldum. başta çok zor geliyordu. ama okul açıldı, bir baktım herkesin bilgi seviyesi yerlerde sürünüyor. hocalarda dahil olmak üzere. çalışıp çabalarken çektiğim çilenin değdiğini gördüm. beni tavlaya okeye batağa çağıran adamların hala batağa devam ettiklerini, benimse iş sahibi olduğumu, zamanla zam aldığımı gördüm. bunlar benim kıyas yapmamı ve emeklerimin boşa gitmediğini anlamamı sağladı. ilk kez kızlarla oturup kalktığım bir ortam oldu. ilk kez iyi arkadaşlara sahip olduğum, herkes aynı değilmiş benim gibi insanlarda varmış dediğim insanlarla tanıştım. topluluk önünde konuşamadığım heyecan yaptığım o günler geldi aklıma, yani bunlar benim nazarımda hep hatırlanacak güzel şeyler. bence sende kalan son zamanlarını iyi değerlendirmeli, sosyal çevre edinmelisin. çünkü sen bir iş yapmak istediğinde, senin o işi yaptığını kimse bilmiyorsa kimse sana fayda dokundurtamaz. benim bu işi yaptığımı bildikleri için insanlar, suanda benim sözümü dinliyorlar. tecrübeme güveniyorlar. iş teklifleri olduğu zaman bana yönlendirebiliyorlar. bunun tadı bir başka. gerçekten kendini mesleğinle bütünleşmiş hissediyorsun. bunlar benim için önemli o yüzden böyle kendimi ifade etme ihtiyacı hissediyorum. aynılarını yaşayabil, farkı görebil diye. çünkü evde oturmak kimseye fayda sağlamadığı gibi sana da fayda sağlamıyor. hatta belki de var olan sorunlarının daha da büyümesine sebep oluyor. bir düşün bu dediklerim üstüne

maddi sermayem yok bilgisayarım dışında. sermayem tamamen kafamda. 4 yıldır yazılım üzerine kendimi geliştiriyorum.
daha geçen sene bu zamanlarda ilk işimi buldum. ondan öncesinde borç batağındaydım. artık otobüse verecek bile param kalmadığında, ücretsiz çalıştığım yerde deneyim elde ettikten sonra işverenle konuştum. paraya ihtiyacım var dedim. seni asgari ücretten başlatalım dedi. sonra işte 8k ya kadar çıktık şu an. ve halen öğrenciyim. okul bitene kadar bu rakamı kat kat yukarı taşımayı hedefliyorum. tabi bu gene bilgi birikiminin artmasıyla oluşabilecek bir şey. anlayacağın işim yazılım, bölümüm bilgisayar mühendisliği. akşamları okula gidiyorum. gündüzleri evden çalışıyorum. öyle yani