BENİM ÖZGÜVENİMİ YERLE BİR EDEN ŞEY BU OLAY OLABİLİR Mİ?

3 yıllık bir arkadaşım vardı. Onunla en iyi arkadaş olduğumuzu sanıyordum. Daha sonraları kendimi kötü hissetmeye başladım çünkü onun ta küçüklüğünden getirdiği bir arkadaşı vardı. Bana değersiz hissettirdi. Bir süre sonra beni istemediğini düşündüm ve onunla ilişkimi kestim. O geliyorken seviniyordu mutlu oluyordu ama ben yanındayken benimle muhabbete bile çok girmiyordu. Beni sevmediğini düşündüm, onun o kadar arkadaşı vardı ve arkadaşının en iyi arkadaşı da oydu. Onun arkadaşları ile konuştuğunu görünce resmen üzerime ifade edemediğim bir üzüntü çöküyordu. Bu şahsın arkadaşı derste herkesin önünde gitar çalıp şarkı söylemiş. Benim de o sıralar zaten yalnızlık duygusu çektiğim zamanlar. Böyle öz güven gerektirecek şeyler yapamıyordum ama önem vermiyordum buna. Arkadaşım bana bu olayı söylediği zaman ben neden yapamıyorum diye kötü hissettim. Aylarca kafama taktım. Başka insanları görünce bu neden yaşıyor ki lan? diye düşünüyordum içimden. Neyse işte, 1 yılı aşkındır yalnızlık duygusu çekiyorum. Okulda kimseyle konuşamıyorum, zorlanıyorum. Akşama kadar o sırada oturuyorum hiç kalkmadan, kimseyle konuşmadan. Başkaları o öyle mutlu diye düşünüyor belki de. Yanıma gelince gerildiğim için bir şey söyleyemiyorum ve onlar da konuşmak istemediğimi düşünüp gidiyor. Evet psikologa gidiyorum. Ama artık iyileşsem bile geçmişte bomboş yaşadım, arkadaşlarım olmadı, insanlarla sürekli alay edip kızdırdım... Ortaokulda sene sonu yine depresyona girmiştim o dönem de herkesi saldım. Şimdi öyle şeyler düşünüyorum ki... Herkesten üstün olmak istiyorum, kimsenin emrine girmek istemiyorum, bir şeyler yapıp herkesi şaşırtmak istiyorum. Birilerinin yanına gidecekken ya beni istemiyorlarsa diye korkuyorum. Ve bugün de Bergen dinleyerek bu yazıyı yazıyorum. Yardım edin...