Karşındaki insanın üzüleceğini bile bile yine de doğruyu söyler miydin?

Söylemişliğim var arkadaşıma Üzüleceğine emin olduğum halde "Şey sen biraz kötü kokuyorsun" demiştim. Eve gidene kadar suratı asık, morali bozuk bir şekilde durmuştu. Birde takmıyor gibi görünüyordu ama içten içe üzüldüğüne eminim. Bir dahada konusunu açmamaya dikkat ediyorum ara sıra açılıyor ama üzülmüyor gibi duruyor kendisi hatta bana 3. Kere konusunu açtığım an bana "Koktuğumu biliyorum" demişliği bile var. Gülümseyerek. Onu böyle kabul ediyorum artık ne yapalım sevmiyor kız parfüm kullanmayı. Yüksek ihtimal doğal kokusunun güzel olduğunu düşünüyor ama bu doğallık değil düpe düz bakımsızlık annemin tabiriyle.

Evet söylerim.. Yerine ve duruma göre birini kendine getirmek adına yüzüne gerçekleri haykırırdım.. Saklamak örtbas etmek daha kötü.. Düşünsene o an çocuk gibi avutuyorum ve sonra umutlanıyor ve sonra pufff hayaller toz duman.. Bence gerçekçi olmak lazım.. Hayalperest bir insanım ama bunu gerçek hayattan izole etmek de gerekir.. Keyifli akşamlar..

İnsanın kendini kandırması kadar korkunç bir şey yok. Benim için değerliyse ona doğruları söylerdim ama bunu çok insani bir şekilde yapardım ve silkelemek için de elimden geleni yapardım

Söylerim pembe yalanlarla bir yere kadar devam edebilir en azından doğruyu öğrensin ki kendini ona göre şekillendirsin beklemediği bir an da yıkılmasından iyidir

Söylerim zannedersin. Baya cesur olursun bu soru sorulduğunda. Ama o an söyleyemezsin. Çünkü üzülmesinden korkarsin. Her şeyi öyle dosdoğru söylemezsin.

En az üzeleceği şekilde, onu kırmadan doğruyu söylerdim..

Kemal Sayar'ın da söylediği gibi:
Bırak hakikat incitsin seni, bir yalan avutacağına