nefretim: çok küçük yaştan beri agresif biriydim bu zaten bilinen bir şey ama yıllardır içimde yuva yapan alev gibi kırmızı öfke yıllar içinde yerini kap kara nefrete bıraktı, genelde hissiz takılan biriyim çünkü kendime hissetmeye izin verdiğimde duyguları derin yaşıyorum ve bilin bakalım en derin hissettiğim duygum ne... eğer nefret dediyseniz altın heykelciği siz kazandınız tebrikler. ve bu sebepten dolayı insanlarla sorun yaşamayı sevmiyorum çünkü her ne kadar normal zamanda şefkat ve vicdan sahibi biri olsam da ben aynı zamanda tamamen kalpsiz olma potansiyeline de sahibim ve çoğu acımasızlık anımda epey sadist tepkiler verdiğim de sıkça görülür.
Eskiden ben deve kuşuna benzetirdim, deve kuşu gibi kafamı kuma gömerdim, uyanmasını istemediğim duygularım vardı. Sonra uyandım, yüzleştim her şeyle. Uyuyan güzel uyandı. Eğer uyanmayan duygularım kaldıysa, eğer hala kendimden bihabersem (ki duygularımı tanıdığımı, kendimi ve insanları okuduğumu düşünüyorum) sevdiklerim, sevenlerim beni uyandırsın. Uyuyan duyguların sonradan uyanması patlamalara sebep oluyor
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
Evet var. Nefret duygum. Kolay kolay da nefret etmem ama bunun için uğraşıp beni çileden çıkaranlar oluyor. Ama bazen hiç bir şey yapmamak çok şey yapmanın yerine geçiyor. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyorum onlara. Uzak dursunlar benden..
"İsteğim". Çünkü karşı koyamayıp hata yapıp pişman oluyorum. "Öfkem". Çünkü fazla kırıp döküyorum. "Acım". Nefes aldırmıyor. "Sevincim". Devamı gelecek sanıp umutlanıyorum. "Korkularım". Hep başıma geliyo.. Bi aklım gelmiyo başıma, ondanda artık vazgeçtim.