İnsanları affederim, yalnız bağrına basmak başka bir durum. O kadar olumsuz yaşanmışlıktan sonra bir insanın sizden özür dilemesinin de bir anlamı yoktur. İçini rahatlatmak için dileyebilir ve sizde zaten içinizde çözmüş olduğunuz düğümleri affetme davranışıyla gösterirsiniz. Bağrına basmak büyük laf etmektir, çünkü burada bağrı yaralanan kişi sizsiniz. Yaralanan kişinin bağra basılması gerekir yaralayanın değil. Yaralanan kişi de en başında bağra basılmış olsaydı zaten yara almazdı. Ortada bağra basılacak bir kişi yok bence. Affet ama unutma mantığında olan biriyim ben
Bunu yapabilmek çok güç olur benim için.. Elimden geldiğince sevdiklerimi kırmama konusunda hassasiyet gösteririm ve aynı hassasiyeti beklerim. Hak etmediğim şekilde incitiliyorsam bunu hazmetmem pek kolay olmaz.
Kolay kolay kimseyi bağrıma basmam. Hele ki incitildiysem bunun geri dönüşü çok zordur, hatta imkansızdır. Mecburen görüşmem gereken biriyse oldukça fazla mesafe koyup, tahammül edip, görmezden gelip mecburiyeti sürdürürüm. Onun haricinde silmem çokta zor olmaz.
Zaten belli yaşa gelmişim kırıp, döken insanlara tahammülüm de yok artık.
Yani bu biraz beni kimin incittiğine bağlı açıkcası ailemden birisiyse eğer bunu sorun etmem bağrıma baasarım açarım gollerimi sarılırım ona hemde sımsıkı sarılırım kemiklerine kadar daraltırım onu iyice popişine de bir şaplak yapıştırırım severim onu ama normal bir çok değer verdiğim arkadaşsa bu biraz zaman alabilir özürdilemesi gerek özürdilemesi kadar yaptığı hareketlerle jestlerle hatasını telafi etmesini beklerim ilgi isterim pişman olduğunu görmek isterim baktım ikna oluyorum affederim en sonunda onuda bağrıma basarım açarim gollerimi 🌿
Kim olduguna bagli. Beni tek bir kisi aglatti, depresyona soktu, uzun sure kendime gelemedim bir daha asla yuzune bakmam dedim buyuk konusmusum o kisiyle evlendim😅 simdi iyiyiz cok sukur. Hayatimdaki bazi insanlar fazla kiymetli olduklari icin hatalarini affedebiliyorum.
Ah gençliğim hızlı zamanlarım evet oluyordu bazen düşünmeden yapılan hataları inciltmeleri ve üzmeleri unutup yanında olduğum çok kişi oldu. Uzun zamandır hissiz ve duygusuz gibi umrumda olmuyor pek bir şey o yüzden eskiler aklıma geldi soruda :D Ama böyle durumlarda ne olursa olsun vicdanen yanında olmak ve değerli hissettirmek gerçekten psikolojikmen iyi oluyor. Umarım bu duruma gelmem bidaha ne yapacağımı bilemiyorum çünkü artık
Bağrıma basarsam bir şey değişeceğini düşünmüyorum. Bana göre bir insan yedisinde neyse yetmişinde de o, insanlar asla değişmiyor, beni tekrar incitecektir bu kadar enayi olmaya gerek yok.
Bunu bir kez yaptım çok yakın zamanda. Ama karşılığınıda bencillikle aldım. Yapılmamasını tavsiye ederim kimse için değmez. Hiç bir hata affedilmemeli.
Kişiden kişiye ve yaptığı şeye göre değişir. Eğer ki affedemeyeceğim bir şey yaptıysa ve kendisi de affedemeyeceğimi biliyorsa (bu tür şeylerde kesinimdir açık açık konuşurum ve karşımdakinin de aynısını yapmasını isterim buna rağmen) gelip de bağrıma basmamı bekleyemez diye düşünüyorum. Ama büyük bir şey değilse basarım tabiki.
Karşımdakine değer veriyorsam ve hatasını telafi etmek için uğraşıyorsa açarım kollarımı gelsin 😀 Tabi büyük ve ağır hatası (ihanet, şiddet, vesaire...) olmadığı sürece.