Kendimi hiçbir yere ait hissetmiyorum?

Takip atsana

Sanat galerisi, müze gezmek, konsere gitmek, opera vs. hepsi çok sevdiğim şeyler ama maalesef şu an bulunduğum yerde bunlardan hiçbiri yok ve işim dolayısı ile ayrılamıyorum da. Uzun bir süredir depresyondayım zaten bu hisle daha da acı veriyor. Ülkemiz psikologlarının büyük bir kısmı geçiştirme iş yaptığı için üstünkörü laflarla hastayı gönderiyorlar.

Daha önce böyle biri karşıma çıkmadı bilemiyorum ama bu da sorunumu çözmeyecek gibi geliyor ve başka birini de bu içimdeki boşluğa çekip mutsuz etmek istemiyorum.

Bilmem geçiyor mu? Bana benim haricimde herkes mutlu gibi geliyor. Herkes her şeye o kadar hızlı alışıyor ki şaşırıyorum ne kadar gamsız olduklarına. Bulunduğun şehri, anılarını, arkadaşlarını, evini ve aileni kaybetmişsin ama mutlu davranıyorsun çok ilginç.

Ben de "mutlu" gözükmeye çalışıyorum ama artık mutlu olmadığım halde öyle gözükmeye çalışmaktan o kadar yoruldum ki. Neden acılarımı ve duygularımı saklamak zorunda kalıyorum? Niye insanlar bu tür şeyleri saklamazlarsa dışlanıyorlar?

Sende de dert yuku var baya bana oyle geldi. @occus

Çok kez gittim hem özel hem de devlete. Tek yaptıkları üstünkörü, klişe laflarla geçiştirmek.

Hayır.

Antibiyotik niyetine anti depresan almamı söyleyenler çok oldu ama reçetesiz ve gerçekten gerekmeden kullanılmamalı bence anti depresanlar.

Neyse yine de sağ ol. En azından önemseyip yanıt verdin.