Beynimi susturamıyorum yalnız ve değersiz hissediyorum?

Yapayalnız hissediyorum sanki etrafımdaki insanlar arasında boğuluyorum. Kimsesiz gibi hissediyorum hiçbir ortamda o an orada bulunup bulunmamam önemli değil ben sadece orada yüzümde mutlu maskesiyle oturuyorum. Kimsenin ilk seçeneği değilim, kimse için gerçek anlamda önemli değilim. Kendimi inanılmaz işe yaramaz ve değersiz hissediyorum. 19 olacağım 1 hafta sonra. Daha geçen gün kutlayacak kimsem yok diye yalnızlıktan ağladım. Her gece ağlıyorum kimse duymasın diye sessizce.
Kendimi sevmiyorum ne görünüşümü ne kişiliğimi. Ciddi derecede sosyal fobim var. Utanç duyacağım bir şey yapınca veya çok üzüldüğümde ama belli etmemeye çalıştığımda tırnaklarımla avuç içimi kanatıyorum fark etmeden. İnsanların ne düşündüğünü çok kafama takıyorum. Olan her şeyi günlerce düşünüyorum. Kafamda bir ses hiç durmadan bana ezik olduğumu hayatım boyunca kimsenin beni sevmeyeceğini değersiz olduğumu söylüyor hiç durmadan. Beynimi susturamıyorum. Mezun senemdeyim ve ders çalışmam gerekiyor ama bu düşünceler her şeyimi engelliyor. Ortaokulda 3 yıl zorbalık görmüştüm etkisi var mıdır bilmiyorum. Aileme bahsettiğimde veya psikolog için izin istediğimde "çok gereksiz saçmalama abartma" gibi tepkiler alıyorum. Bana lütfen yardım edin nasıl kurtulacağım bu düşüncelerden? Aylardır bu haldeyim dayanamıyorum artık gücüm kalmadı