Mental olarak çöküşteyim sizce temel sebebi ne?

Merhaba arkadaşlar ben uzun bir süredir hatta kendimi bildim bileli kendimi mutsuz ve özgüvensiz hissediyorum tabiki iyi günlerimde oldu çok şükür ama şöyle bi geçmişe dönüp baktığımda kimsenin bana yeteri kadar sevgi ve ilgi vermediğini görüyorum ve hâlâ da öyle bizim aile çekirdek aile ve ev çoğunlukla sakin ve burada çok fazla konuşulmaz. kendimi o kadar değersiz hissediyorum ki anlatamam. evlenmek, aşık olmak bana çok saçma geliyor çünkü karşımdaki kişiye sevgiyi ve ilgiyi nasıl verebileceğimi bilmiyorum çevremdeki insanların özgüvenlerine ve mutlu hallerine şaşırıyorum yaşama sevincim yok denecek kadar az. çocukluk anılarımı çok fazla hatırlayamama sebebimi anlayamıyorum ama anneminde babamında beni eğlendirip güldürdüğünü ya da yeni bilgiler öğretip bak bu şöyle ya da böyle yaparsan böyle olur dediğini yani benimle arkadaş gibi olduklarını yani bir kere bile amca, teyze, hala, dayı'mın benim saçlarımı sevdiğini hatırlamıyorum gerçekten kimseyi suçlamıyorum gördüklerim ve hissettiklerim bunlar şu yaşıma gelmişim bundan sonrada kimseden sevgi ve ilgi bekleyemem zaten çok yanlız ve ilgisiz bırakıldım ama asla kötü bir insan olmadım. arkadaşlarım yok. herhangi kötü bir alışkanlığım hiçbir zaman olmadı insanların kalplerini bile bile kıran ve insanları küçümseyen taraf asla olmadım. şu an 20 yaşındayım ama bu yaşıma kadar fazla bir başarım olmadı sadece lise mezunuyum yks'ye son 3 ay kala çalışsam 200 puana ulaşabilirmiyim sizce bilmiyorum. çok mutsuz hissediyorum ama kendi kendimede diyorumki kızım senin çocukluğunda seven değer verip ilgi gösteren kimsen olmadı ki sana kimse ne yapacağını söylemediki kimse bir şey öğretmedi ki. neyse uzun süre depresyona girip çıkamıyorum şuana kadar giyebileceğim güzel kıyafetlerim takılarım vb olmadı ama böyle maddi sorunlar hiç dert değil insan bir yerlerde sevgiyi mutluluğu hissedemeyince hissizleşiyormuşta ben bunu öğrendim. depresyondan çıkıncada mükemmeliyetçi bir tavır ediniyorum çünkü kendimi çoğu konuda yetersiz hissediyorum ve düzen, temizlik takıntım var kendimi öyle bir bırakıyorum ki parmağım kesilse umursamayacak kadar sürekli hayata ve herşeye güne, haftaya, aya, yıla başlarım diye herseyi erteliyorum. ve zihnim ve kalbim bomboş hissediyorum içimde ölüm korkusu var hayat çok kısa ve manasız geliyor cehenneme gidecekmişim gibi hissediyorum ruhum daralıyor artık tamamen maneviyata mı yönelsem diyorum zatem hep namazımı kılıyordum bıraktımda çok oldu ama ne yapabileceğimi bilmiyorum kendimi nasıl geliştiririm neler yapabilir niye böyleyim? bla bla bla ;(