Hoşlanmadığınız insanlarla aynı ortamı paylaşmak zorunda kaldığınızda tavrınız nasıl olur?

İş ortamında ise işimle kişisel duygularımı elimden geldiğince karıştırmam ama haz etmediğim insan yardım istediğinde bunu da şevkle yapmam yapmak zorunda olduğum için yaparım.. Başkalarıyla molalarda şen şakrak olsam bile o insan geldiğinde tek kaşım otomatik olarak kalkar ve konuyu kapatır o ortamdan çıkarım.
Özel hayatımda ise böyle insanlar yok sevdiğim ve saygımı kazanmış olan insanlarla genellikle sohbetlerim olur ama olurda arkadaşın arkadaşı muhabbetine denk gelmiş isem önce kendimi sessize alırım sonra insanın ilk vermiş olduğu duyguya bakarım ama yok kanım kaynamadı mı ve konuşmaları rahatsız etmeye mi başladı anında gizli aramayı aktif eder mekandan uzaklaşırım.

Hayat böyle maalesef özellikle iş ortamları.
Genelde bu tarz durumlarda işimi yaparım, fazla muhattap olmaya calismam. İlla olmak gerekiyorsa bile mesafeli kalmaya calisirim. Ha işinden isine degisiyo tabi ki zor bir durum ama bir sekilde ayak uydurmakda zorundayiz 😑

Benim için zor bir durum gercekten.. Gerek iş ortaminda gerekse düğün ve cenaze gibi mecburen bulunmak zorunda oldugum yerlerde başıma geliyor.. Görmezden gelmek, yokmuş gibi davranmak, o yöne hiç bakmamak, sıkılmak gibi birçok sonucu var..
Ama böyle olsa bile sesinin gelmesi bile irite ediyor beni.. Her hareketi farkli bir itici geliyor. Büyük sabır gerek..

Asıl zor olan, bunu sürekli yaşamak zorunda olmak.. Mesela iş yerindeyse bu, ger gün bunu çekmekten başka şansımız kalmıyor..

Görmezden gelirim. Hayatımda böyle insanlar var. Ama sırnaşmaya çalışırsa, bozarım. Haddini bildiririm. Uzun ve can sıkıcı bir hikaye.

İşime bakarım fazla yüz göz olunacak tavırlardan kaçınırım oda insan çok abartmayada gerek yok tabi isdisna durumlar var