Bir hakikatin sizi incitmesi mi yoksa bir yalanın sizi avutmasını mı tercih ederdiniz?

Yalandan nefret ettiğim kadar hiç bir şeyden nefret etmedim. Yalan konusunda aşırı hassasım çok sert tepkiler verebiliyorum hatta silmeye kadar gidiyor. Yalan söylemek bana fazla gereksiz geliyor neden yalana başvurur ki insan...
Ben çok akıllıyım bak seni kandırdım..
Ha ha ha canım diye içinden kahkaha attığını hayal ediyorum. Hayır yani anan değilim babam değilim bana niye yalan söyleme gereği duyuyorsun.
Hiç bir gerçek bir hala kadar canımı acıtmadı...
Yalanla avunmaktansa gerçekle kavrulmayı yeğlerim.

Yakın zaman da felsefisini edindiğim bir söz var. "Seni pembe yalanlarımla üzeceğime, siyah gerçeklerimle üzerim daha iyi". Aslında bu söz bile insan ilişkilerinin çıkıarını gösteriyor. Sırf daha fazla sevilmek adına sevgi rolleri, ilgili alakalı insan gösterişleri. Sonra gerçekler pat, pat yüzüne çarpıyor. Koca bir yalana inandırılan insan için bu büyük bir yıkım oluyor. Koca bir enkazın altında kalmış oluyorsunuz. Bir insanı uçurumdan iteceğini söyleseniz bu ona o kadar koymaz. Hazırlıklıdır çünkü.. Lakin elini tutup bırakırsanız sadece o insanı değil o insanın umutlarını da uçurumdan atmış oluyorsunuz..

Konusuna göre değişir. Örneğin, yalan üzerine bir ilişkiyi istemem; fakat gerçeğin insan psikolojisini bozacağı olaylarda bir yalanla yaşamak çok daha iyi bir seçenek gibi geliyor.