Üzüldüğün zaman teselli edilmeyi ister misin? Hani böyle çok üzüldüğümüz zamanlar olur. O anlarda teselli arar mısın? Asıl onlar, saklanan bıçaklar.. 🦁
Hayır. Ben üzüldüğünde, kırıldığında, kızdığında tek başına kalıp iyileşme taraftarı oldum hep. Üzüntümü paylaştığımda ya sevdiklerimi de üzüyorum ya bir süre sonra klişe teselli cümleleri duymaya başlıyorum. Sırf laf olsun diye kurulmuş cümlelere veya benim yüzünden üzüntü yaşanmasına tahammülüm hiç olmadı, olmaz. Bunlar yerine dışarı çıkıp sahil kenarında müzik dinleyerek kafamı toplamayı, üzüntümü o an sonuna kadar yaşamayı ve sonrasında hayatıma devam edebilmeyi seviyorum. Üzüntülerimi uzun uzun yaşayıp hayatımı kaçıramam.
Aramam, kimseye ihtiyaç duymam. Üzüldüğüm anlar çok azdır kolay kolay üzülmem zaten bu olduysa da yine kendi kendime iyi gelecek kadar kendimle iyi anlaşıyorum. Bana benden başka kimse iyi gelmez. Aslında bu harika bir yenilenme yönetimi bunu herkes bilmeli bana göre kimse sizi sizden daha çok sevemez! Kimse seni senden daha iyi Anlamaz! Kimse senin kadar güzel Bakamaz sana! Kimse üzüntümüzü gideremez biz istemedikten sonra.. Yani destle olunması yanında olunması falan güzel gelebilir bir çok kişiye ama ben kendi halimde daha güçlü toparlanıyorum birinin tesellisine hiç ihtiyaç duymadım. Ama çok güzel teselli ederim de diyemem ciddiye almıyor gibi oluyorum o orada ağlıyor ben espri yapıyorum gülsün diye sevmiyorum öyle duygusallık çökmüş sıkıcı ortamları.
Yıllar içinde edindiğim tecrübe bana şunu gösterdi İnsan morali bozuk olduğunda üzüldüğünde teselli için başka birine gittiğinde aradan biraz zaman geçtiğinde onun geçmişinde yapmış olduğu olayları dinlerken buluyorsun kendini ve onun nasıl başa çıktığını itina ile dinletiyor sana o geçmişinin günahlarını yanlışlarını seninle birlikte yad edip rahatlarken sen olduğun gibi kalıyorsun ve daha da derde batiyorsun.. Bu yüzden ben kabuğuma çekilirim çünkü beni benden daha iyi moralize edecek kimse yok beni benden iyi tanıyan da kimse yok hal durum böyle olunca benim benden başka kimsem yok
Üzüldüğüm zamanlarda genelde kendi halime kalıp kimseye sorunlarımı anlatmak istemem. Anlatsam ne değişecek ki diye düşünüyorum. Anlattın bitti bu kadar yani değişen pek bir şey olmuyor. Bu yüzden kendi içimde halletmeye çalışıyorum çoğu zaman. Tabii bazı durumlarda gerçekten insan anlatma isteği duyuyor. Anlattıkça sorun çözülmesede rahatlıyor insan. Ya da ne bileyim bir akıl almak, o konuda ne yapacağını birinin söylemesi iyi oluyor. Kendini o durumdan çıkaracak bir yol buluyorsun destek aldığında.
Hayır aramam. Kendi kabuğuma çekilirim. Kimseyle konuşmam hele de üzüldüğüm konuyu hiç konuşmak istemem. Öyle bir katılaşırım ki.. Benim yerimde olan biri salya sümük ağlar bende tık yok. Böyle olduğumu bende yeni öğrendim.
Yanımda olan olsun istemiyor değilim belki iyi gelebilir ama sanmıyorum olsunlar kimseye kırılmam da çünkü herkes kendi derdinde oluyor ya da daha önemli şeylere vakit ayırıyor o yüzden beklerim ama aramam.
Ben doğrudan biriyim biri nasılsın dese kötüysem kötüyüm derim ama teselli beklentisine girmek kişisel çökmeyi eğer elde edemezsek o teselliyi, artar ve sadece daha kötü olur.
O yüzden yanında olmak isteyenler bir yolunu bulup bir şekilde olur demek yeterli benim adıma. Derdimi anlatırım ama teselli etsinler, sarılsınlar ağlayayım, bir omuza başımı yaslayayım iç düşüncesi içinde kaybolmam kesinlikle.
Daha çok kendimde buluyorum o teselliyi, insanlar ne derse desin eğer kendim öyle düşünmüyorsam hiçbir işe yaramıyor. Bu yüzden biraz zamana bırakmakla beraber, neyi ne zaman yapmam gerektiğini kendim bilebilirim...
Bazen ihtiyaç duyuyorum açıkçası. Sakinleşmem ya da kendimi daha iyi hissetmem için söylenmiş sözler olduğunu bilsem bile o an bana iyi geliyor. Bazen de başkalarından duymak istediğim sözleri ben kendime söylüyorum, kimseye ihtiyaç duymadan.
Teselli aramam içime çekilirim.. Beni gerçekten seven insanlar bilir ve anlarlar üzgün olduğumu zaten ve motive etmeye çalışmak yerine sadece yanımda olurlar.. Keyifli geceler..
Hayır aramam, tam tersi yalnız kalmak tercihim olur. Sorunlarımı kendi kendime halletmeyi seviyorum , teselli ya da müdahale beni daha çok öfkenlendirir. Görünmeyen özel bir kozam var canım sıkkınken onun içine giriyorum, halledene kadar da çıkmıyorum. Aynı şey hasta olduğumda da geçerli
Kendi kendimi teselli etmek daha samimi geliyor bu nedenle teselliyi birinden aramıyorum. Anlatıyorsun dinliyor bir iki tavsiye nasihat ama öyle değil işte, insan en iyi kendi kendini iyileştiriyor.
Artık aramıyorum ya. Karşı taraf ya müsait olmuyor, ya seni anlamıyor bir sürü şey. Geçmiş te buna benzer şeyler yaşadım. Kendine yaslanana her zaman dik yürür.. Değişen bir şey olmuyor..
Üzüldüğüm ve sinirlendiğimde karnımın üzerinde oyuncak kamyon tekerleği sürüyorum. Kendi kendimi gıdiklayip kahkaya atıyorum. Hemen keyfim ve moralim yerine geliyor. İlaçtan daha etkili. 😁
Bir şey hayal kırıklığınızı veya kederinizi hafifletiyorsa, bunu bir teselli olarak kabul edin. Üzgünseniz, müzikte veya arkadaşlarınızla konuşurken teselli bulabilirsiniz.
Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Cinsel Yaşam 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Dünya Kupası 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
u 
