Ara sıra oluyor, evet. Bazen öyle bir ruh haline bürünüyorum ki kimseyi görmek, duymak istemiyorum. Tek başıma kalıp zaman geçirmek çok cazip hale geliyor. Genelde kimseye bunun için soğuk davranmama gerek kalmıyor, durumu açıklamam yeterli oluyor. Israr edildiği takdirde hırçınlaşıyorum sadece.
Bazen herkesten ve her şeyden uzaklaşmak istiyorum. Bu ruh hali içine girince o an istediğimi yapıyorum. Uzaklaşırım, görüşmem, aksi ve agresif bir adam olurum. Kurmuş olduğum cümleler can yaksa da, karşı karşı tarafı sinir etse de gram umurumda olmaz. Eski ruh halime dönünce acaba eskisi gibi olacaklar mı korkusuna sahip değilim. İşime nasıl gelirse.
Uzun süredir böyleyim. Kimseyle konuşmak, muhatap olmak pek içimden gelmiyor. Konuştuğum kişiler nadirdir. Konuşsam bile bir süre sonra içime sıkıntı geliyor, daralıyorum. Uzun uzun sohbet etmeyi sevmiyorum. Önceden böyle değildim, insanlarla iletişim kurmayı severdim. Psikolojim bozukk :(( umarım eski ben olurum. Böyle soğuk nevale olmayı sevmiyorum.
Soğuk davranmak benlik değilde, direkt olarak insanlardan uzak durmak tercihimdir. Yeri geliyor en yakınımla dahi tek kelime edesim gelmiyor, öyle bir bezmişlik hakim...
7/24 bu şekilde yaşıyorum çünkü insanlara bakmaya ya da onları dinlemeye tahammül edemiyorum ve de birisini gördüğümde nasıl iğrenç bi karakteri olduğunu görebiliyorum öyle bir yeteneğim var
Soğuk davranmam gereken birileri varsa soğuk yaparım ama onun dışında düşük yere kimseye soğuk davranamam illla bir sebebi olması gerekiyor yanlız kalmak uzaklaşmak ayrı mesele
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Ben direkt o peri olarak çalışmaya başladım. hjkll Yalnızlığa aşığım resmen. Çevremi yok ettim... Bilerek. Ve çok iyiyim. Hayallerimin peşindeyim. Beni aşağı çeken herkesten kurtuldum. Bebek gibiyim...
Yanlız kalmaya aşık biri olarak cevab veriyorumm!! Kendimden başka kimseyle anlaşamıyorum, aynı cinsten briini görunce sıkılıyorum bu konuda peri değil de şeytanlarım olduğu kesinn