Eskiden duruma göre değişkenlik gösterse de sahte gülüşler, menfaati doğrultusunda yön bulan tavırlar, kişiye göre değişken oynak davranışları göre göre artık yalnızlığı daha çok sevenlerdenim.
Aslında yalnızlık bir seçim olma boyutuna geldiğin de bir nevi mutluluğa giden koca bir yol gibi karşılıyor bizi.. Gerçek mutluluğun resmini sadece yalnızlar çizebilir dersem belki de abartmış olacağım ama içinde bulunduğumuz dönemde sahte mutlulukları gerçekten ayırt ettiğimizde hangisinin gerçeğe daha yakın olduğu aşikardır. Yalnızlığın gücü içinde kendini ne kadar bulduğun ve kendine döndüğünle doğru orantılıdır... Çevremizdeki insanlara dikkatlice bakalım. "A" şahsının sevgilisi, eşi kankası hiç bir şeyi olmamasına rağmen, olanlardan daha mutlu olduğunu şak diye göreceksiniz. Neden daha mutludur yalnızlığın içindeki bu şanslı kişi? Çünkü hayat yek Zaman tek Hesap verme ve beklenti yok Bu duruma göre mutluluk artarak gidecektir. Özellikle son dönemlerde yalnızlığı bir yaşam biçimi olarak gören ve seçen kadınların sayısı inanılmaz derecede artıyor. Yalnız kalpler durağı çok kalabalık ve seferler hep dolu mutluluk şehrinde parsellenen arazilerin ilerde çok değerleneceği söyleminiyor. Hemen bende çevirdim 300.500 metre 😁😁 neyse son noktayı şöyle koyayım.
"Mutlu olmak birilerine endeksli değilse ve insan kendi kendine yetiyorsa şanslısındır. Yani kısacası kendine endeksliysen beklentilerin gerçekleşmesi sadece sen odaklı olduğu için hayal kırıklığı olmayacaktır."
Multuluk=1/beklenti* yalnızlık olarak formilize edebiliriz. 😊
Bu bir mecburiyet olmadığı zaman getiriyor yani bilerek yalnızlığı seçmelisin. Birleri seni kırdı üzdü diye içine kapanan yalnızlık ve arabesk durumlardan bahsetmiyorum 😊
Tamamen yalnızlık insanıyım, şu duygularım olmasa ömrümün sonuna kadar da böyle yaşamak isterdim fakat insan o sevginin eksikliğini hissediyor ara sıra. Uzunca bir dönem için bu tarz bir düşüncem olmasa da, çok sonrası için olabilir fakat genel anlamda da öyleyim. Kalabalıktan her zaman kaçınmışımdır ya da uzunca bir süre tahammül edebileceğim bir şey değil. Her seferinde kendimi koşa koşa eve giderken buluyorum.😄 Kafamı dinlemem lazım, bunun içinde yalnız kalmam şart, her halükarda bana iyi gelen tek şeyde diyebilirim, demek ki bende ona iyi geliyorum ki peşimi bırakmıyor. Geçinip gidiyoruz işte.🤷♀️
Kız kardeşim evlenip Türkiye’ye gitti, aklımın ucundan bile geçmezdi bir gün o gıcık pislik cadıyı özleyeceğim :D iyi varlar ama ya dimi güzel kavuşmalar diliyorum
Kişilik & Karakter konusunda 14,5b cevap paylaştı.
Kalabalık sevmiyorum. Çok sevdiğim birkaç kişi yeter bana. Ayda yılda bir kalabalık toplanıyoruz arkadaşlar ile konuştuğumu bile anlamıyorum. Keyifli olsa da ben az ve öz insan seviyorum. Hep böyleydim. Tüm okulla selamlaşır gerçekte 3 u ile dost olurdum.
Bende kendimi bildim bileli kalabalıktan nefret etmişimdir. Yani her ne kadar eğlenceli bir ortam olsa da beni çekmiyor. Boğulduğumu hissediyorum. Sürekli o ortamı terk etme isteği uyanıyor içimde. O yüzden pek sevmiyorum. Kalabalığı. Benim için ne kadar az insan o kadar çok huzur felsefesi geçerlidir.
Kalabalık iyidir, hareket ve berekettir😊 Hele ki bazen kalabalığın içindeki dinlenen yalnızlık bir başka güzel oluyor😊👍 hareketin içindeki durağanlık, güven ve huzur içinde. Biliyosunki bağırsan, hey desen seni duyup görüp yardım edecek birilerinin olmasını hissetmek gibi😊🤧
Beni anlayan insanların yanında mutlu oluyorum beni anlamıyorsun insan olduktan sonra ne kadar kalabalık olursa olsun bir anlamı yok yalnız olmayı seviyorum.
Anksiyetemin yüksek olduğu dönemlerde yalnız kalmayı daha çok severim. Düşünürüm sorunlarımla baş başa kalıp çözerim. Çözdükten sonrada arkadaşlarımla gezmeyi severim.