Bazen en yakınlarımdan bile nefret ediyorum ne yapmam lazım?

İçinde iyi ya da kötü bir duyguyu uzun süre barındıramayan bir insanım. Ne nefretim uzun sürer ne tam tersi diğer duygularım. Sağolsun insanlar uzun sürmemesi için gereken her şeyi yaparlar ben de zaten sürdürmem. Kin falan tutmam çünkü kimseyi kin tutmaya layık görmem bu bir; ikincisi kin tutacak kadar uzun süre bana yapılanları aklımda tutamam. Kin tutmam için kişi bana ne yaptı diye büyük bir önemseme halimin olması lazımdır. Kin de tutamam yani.
Fakat bazen çevremdeki herkes gözüme o kadar gereksiz ve anlamsız gözüküyor ki en sevmem gereken yakınlarımın tek kelimesini bile telefonda duymak istemiyorum. Yanımda olanın sesini kesmesini istiyorum. Sessizlik ruhuma en iyi gelen şey.
Çok sevdiğim bir kimse beni üzecek bir şey yaptığında gözümde sıfırlanıyor.
İnsan kalitesine o kadar önem veririm ki. Sanırım sevgim bile kişinin gözümde çok kaliteli görünüşündenmiş diyorum. Kalitesiz bir hareketle karşılaştığımda bana en sevdiğim insan bile o kadar fazlalık geliyor ki tahammül etmek istemiyorum. Tek kelimesi bile sanki ruhuma yük gibi. Saçlarımı ellerimin arasına alıp başımı dizlerime gömüp gözlerimi kapatınca bu insanları görmeyeceğimi sanıyorum.
Ama kalkınca biliyorum ki yine varlar.
En sevdiğiniz insanlara nasıl tahammül edersiniz? Ya da eder misiniz? Ya da etmeli misiniz? Bu sevgili de olur anne baba kardeş de?