Başkalarını düşünürken kendini ihmal ediyor musun?

Normal bir insan olmak bunu gerektirir. Son zamanlarda hiç normal insanlara denk geldiğimi düşünmüyorum. Şüpheci bir insan olduğum için kendime kızıyordum. Şüpheci olduğum için şükredecek hale geliyorum. Tuhaf bir his mutlu hissettiriyor.

Evet, bu maalesef elimde olan bir şey değil. Birilerini sevip değer veriyorsan, yanında bu özelliği getiriyor. Onları düşünmekten, kendimi unutuyorum bazen. Ben ne istiyorum aslında? Bu soruyu kendime sorduğum çok oluyor. Topla eşyalarını her şeyden uzaklaş diyorum kendime ama o da olmuyor. Çünkü uzaklaştığın sadece insanlar olacak. Yine aklın onlarda kalacak. Misal 10 sene oldu, Babamı kaybetme korkusuyla yüzleşeli. Şimdi bile, hala yani, o üzülmesin, o iyi olsun diye, bir çok şeyi erteliyorum veya vazgeçiyorum. Önce Sevdiklerim. Her daim.

Evet ben onları düşünürken meğersem beni istemiyorlarmış herkes dışlıyor beni