Canınızı yakan olaylardan ne kadar uzak kalabiliyorsunuz?

Sorunlara yokmuş muamelesi yapıyorum. Halının altına süpürüyorum. Daha çok büyüyor. Halının altı bayağı çıkma kat gibi doluyor ve bir gün ayağıma takılıveriyorlar. Ve sonunda patlayıp ağlıyorum. Sonra deli deli gülüyorum. Bir ağlayıp bir gülüp kendime psikolojik oscillationlar yaşatıp bir süre sonra stabilize bir hale geliyorum. Bir süre daha öyle gidiyor. Sonra yine aynı süreci baştan yaşıyorum. Çünkü yüzleşmeye cesaretim ve enerjim yok.

Uzak kalmıyorum, üstüne gidiyorum
Çünkü anladım ki ne kadar kaçarsam kaçayım daha da büyüyor gözümde
Artık savaşıyorum

Canimi yakanin canını yakarım sonra ne yaparsa yapsin benim için görünmez olur

Kendi canımı acıtacak şeyler yapıyorum hep

Mümkün olduğunca evime kapanırim

Mümkün kadar

Kalamıyorum