Kendinize yakın karakterli olan insanlarla mı daha iyi anlaşıyorsunuz yoksa daha farklı olanlarla mı?

Anlaşabileceğim insan karakterlerine bazen kendim bile şaşırabiliyorum shssj herhangi bir kategoriye koymadan, herhangi bir sınıflandırma oluşturmadan gayet hümanist bir düşünce olarak bakarım ben insanlara. Bazen konuşabiliriz, bazen konuşamayız, ilerler, ilerlemez onu gidişat gösterir zaten ama ilk başta herkes aynıdır benim için. Bazen benim gibi olan biriyle de sıkılabiliyorum, çünkü benim gibi o da bazen modsuz olabiliyor, bazen hiç anlaşamam dediğim enerjisel olarak yerinde duramayan insanlarla da anlaşabililiyorum, çünkü o an iyi gelmiştir. Kimin iyi hissettirip hissettirmeyeceğini bilemeyiz. Ön yargılarımdan arınalı çok uzun zaman oldu. Herkesle konuşur ama herkesle samimi olmama mottosuyla yaşıyorum hayatı. Herkes var ama herkes yok aslında. İletişimi kesmemekte yarar var, kimin melhem olacağı cidden bilinmez.

Müziğin ritmine, bestesine bile bir uyumdur vazgeçilmez olan. Yakın karakterler aynı zamanda yakın özleri müjdeler. Sorun burada farklılıklar da değil esasen, özlerin birbirine iyi gelmediği insanlar birbirlerine ne kadar nazik davransalar da ısınamazlar. Bazı özler ise ilk andaki iyi gelmeleriyle birbirlerini daha ilk baştan tanır ve çekerler. Birbirine ısınmak özlerden ileri gelir. Maya uyması çok mühim bir mevzu. Bir insanla anlaşma umudum olması için samimiyete ve karşılıklı kıymet bilmeyi çok öncelikli tutarım. Herkesle iyi geçinmeyi epey yüzeysel ve duygusuz bulduğumdan, ben gerçekten özde uymadığım insanlarla sözde uymaya da değer vermem ve bazı kişilerle anlaşamıyor olmak bana bir iltifat gibi gelir. Benim kalbimde bir insan ya tam var olur ya da tam yok olur. Dediğim gibi herkese mavi boncuk, nabza şerbet bir tavrı hoşgörmek tarzım değil. Varsın anlaşmayalım. Ya da kalpten vazgeçilmezler olalım...🦄🍀🍏⭐❤️