Farkında olmadan olmayacak bir şeye kendini kaptırdığında , bundan nasıl vazgeçersin?

Olmayacağını bildiğim dakika vazgeçerim yani zorundayım.. eğer sonu yoksa birgün biteceğini bile bile kendimi kandırmanın ve karşı tarafa da Umut vermenin anlamı yok..
Olaylara her zaman gerçekçi tarafından bakıyorum böyle olmak zorunda.. yoksa hayat sana bir şeyleri kafana vura vura zorla öğretiyor.. sonradan daha çok acı çekip üzülecegime öğrendiğim anda vazgeçmek en iyisi.. hayat acımasız ve zor çünkü.. insan birazda bunların farkında olup öyle yaşamalı öyle devam etmeli hayatına yoksa hayat bu şekilde dahada zindan olur.. öyle ya da böyle bir şekilde geçiyor hayat neden güzel geçmesin ki dünyaya bir daha gelmiyecegiz sonuçta bu fırsatı iyi değerlendirmek lazım diye düşünüyorum 🙂

Olmayacak bir şeye farkında olmadan kendimi kaptırmam. Farkında ola ola, bile isteye onun olmayacağını; bana edeceklerini göre göre kendimi kaptırırım. Bırakırım kendimi. Sanki en yükseklerden depderin maviliklere kendini bırakır gibi bırakırım. O hazzı yaşamaya bırakırım kendimi. Yaşarken de bilirim o yaşadığım şeyin olmayacağını. Ama o şeyi yaşamak öyle mutlu eder ki beni. Bunu sadece bu imkansızı yaşayanlar bilir. Olmayacak olanı yaşayanlar anlar. Neden bilmiyorum olmayacak olana daha mı çok kapılıyor insan, ya da durup durup olmayacak olan mı gelip seni buluyor bilmiyorum. Çekim gücü yasasında böyle bir kanun yazdılar ben mi duymadım yoksa. İçim olmayacak olana aktıkça akıyor; olmayacak olan da bana coştukça coşuyor. İşte bu durumda biz insanlar farkında olmadan değil bu hazzı tattığımız için bırakamıyoruz aslında o kapıldığımızı. Fakat bunların hepsini yaşarken gün gelip bırakabilecek gücü içimde biriktirerek yaşarım ben. Sebebiyse şu; tek bir şey etrafında dönmem. Hayatım bir çekim gücünden oluşmaz. Ben donatırım kendimi. Mesela aşıksam tüm hayatım o aşk üzerine kurulmaz. Etrafımda yaşadığım sosyal bir hayatım da vardır. Ailem, arkadaşlarım, kitaplarım, gezdiğim yerler… Bir şeye Kapılan insanlar sadece o şey üzerine hayatlarını şekillendirdikleri için o şeyden vazgeçemezler. Bana çok haz da verse günü geldiğinde vazgeçmek üzerine şekillendiririm kendimi. En sevdiğim o hazdan ve o şeyden ayrılmak üzerine kurarım aklımın ritmini. Şunu unutturma kendine bu her şey için geçerli
“Bir şey , başladığı zaman bitmiştir”
Sevgiler.

Olmayacağını bile bile bir kere inandım fakat farkında olmadan değil. Bile bile isteyerek o an öyle olması gerekiyormuş ve bende bili bile kendimi bıraktım. Uçurumdan o masmavi uçsuz bucaksız denizin derinliğini düşünmeden kendimi masmavi denize bıraktım. O an denizin dalgaları, derinliği öyle güzel geliyor ki, olmayacağını bile bile zarar göreceğini bile bile huzuru ararsın. İşte bende bile bile olmayacak huzuru aradım. Dalgalar ile boğuştum, ne kadar iyi yüzücü olsamda dalgalar beni hep dibe doğru sürükledi. Bir süre sonra yorulup vazgeçtim. Dalgalar dinmeyince bir süre sonra kendim için vazgeçtim.