İnsan mutluluğu bulamaz, mutlu olmak için doğmamıştır?

Bu senin hayata hangi pencereden baktığına bağlıdır.

Elbette bu dünyaya gülüp eğlenmek için gelmedik. Bir gaye için buradayız ve yaratıldık. Güneş, Ay sebepsiz mi yaratıldı. Bunlar olmasa idi zaman kavramı olur muydu? Mevsimler olur muydu? Geceler gündüzler... Yani demem o ki sebepsiz yaratılmadık.

Bu dünyaya mutlu olmak için gelmedik ama Hakikâti bulmak için doğduk.

İnsanoğlu hem güler hem de ağlar. Elma gibidir. Bir tarafı ekşi, bir tarafı fa tatlıdır. Hak edilmeden mutluluk olmaz. Eğer sen yolda bir hedefin yoksa menzile varamazsın. Menzilin belli değil ise yoldan çıkar, oyalanır, ordan oraya hoyrat gibi savrulur durursun. Gaye olmadan da mutlu olunmaz. İstek, dilek olmadan duâ olur mu?

Her zaman mutluluğu bulamasak ta bu hayatta hep mutlu olamayacağımız anlamına gelmez.

Tabii burada mutluluğun ölçütleri de önemli. Kimisi bir kediyi sever mutlu olur, kimisi de yatı villası olur mutlu olmaz. Karaktere göre mutlu olmak vardır. İnsanların mutluluğu kriterlere koymuş olabilir. O yüzden herkesin mutluluk derecesi farklıdır. Ama kimse mutlu olmayacağı anlamına gelmez.

Daimi mutluluğun oluru, çekilen acılardan ders çıkarmak ile mümkün. Anlık hissedilen sevinç duygusu, zihinde kıyas yapacak olgu olmadığında anlamsızdır. En basit örneği de, hayatında zorluk görmemiş ve her istediğini elde edenlerin en ufak zorlukta depresyona girmesi mesela; işimde de çok kişiyle iletişim halindeyim böylesiyle.
Hiçbir zaman tam anlamıyla mutluyum diyemezsin, diyorsan da zihnindekileri bastırıyorsun demektir ki olması gereken bu.
Özetle, kıyas yapabilmen ve her duruma hazırlıklı olman daimi keyfin tanımı.

Katılmıyorum insan mutluluğu minimal şeylere endeks etse her daim mutlu olabilir misal günün sonunda bir kahve içeyim mutlu olayım derse o kahveyi içerken mutlu olabilir, mutluluğu zor şeylere endeks edip elde edemeyince depresif moda bürünmek gayet normal.