Yalnızlığa nasıl alışılır?

Utangacım özgüvensizim yalnızım. Kimse için önemli değilim değerli değilim unutulmaya mahkumum. İnsanların hayatlarının bir döneminde var olup sonra yok oluyorum. Kimse beni merak etmiyor, aramıyor, özlemiyor. Kendime saygım var bana saygısızlık yapılmasına izin vermiyorum saçmalıklara boyun eğmiyorum galiba biraz da bu yüzden yalnızım. Pek sevilmiyorum yeni insanlarla tanışamıyorum samimi olmaya gülümsemeye çalışıyorum ama yapmacık duruyor galiba. Şu an ölsem kimsenin haberi olmaz. Z kuşağıyım bu arada. Bir insanla arkadaş olmak, sevgili olmak istiyorsam falan benim ona gitmem lazım yoksa kimse bana gelmiyor. Arkadaş olmak istiyorsam gidip saçma sapan şakalar yapıp onları güldürüp arkadaş oluyorum sonra buluşmalara çağırılmıyorum. Ne bileyim mesela birini beğenirim o senin yanına yakışmaz derler güzel olduğumu falan söylerler güzelsem niye herkes peşimde değil o zaman güzel falan degilim işte. bazı arkadaşlarım sadece iltifat ediyor çatlayacağım yemin ederim yapmacık sahte iltifatlardan oturup karşı karşıya sohbet edemiyoruz bile yok kaşın yok bilmem ne.. gerçi şu an hiç arkadaşım yok ama zor günlerde yanlarında olup zor gününde kimsesiz kalanlardanım. Bir anda hepsi yok oldu sen benim en yakın arkadaşımsın kardeşimsin diyen insanlar anca işleri düşünce yazıyorlar ben yazdığımda story attığı halde iki gün sonra cevap veriyorlar. Ben de inanıyorum güveniyorum yalnız kalıyorum sonra işte.. bıktım gerçekten ikiyüzlülüklerinden içlerinden benim için farklı düşünüyorlar ama yansıttıkları farklı, ben bunu yolları ayırırken anlıyorum o öfke dolu cümlelerden. anlatmak istedim öylesine okuyanlara teşekkürler..