Saygım korumakta bazen ciddi anlamda zorlanıyorum. Hatta o zamanlarda saygıyı bile haketmeyen insanlar için boşa çaba harcadığımı düşünüyorum ama yine de çizgimi bozmamak için elimden geleni yapıyorum. Saygısızlık yapmam için bana karşı haddini aşan ve saygısız, terbiyesiz tavırların sergilenmesi ya da bir haksızlığa şahit olmam gerekir. Bur durumlarda da ilk yapacağım şey saygısızlık olmaz tabii ki ama çizgiyi aşınca benim de sabrım bir yere kadar sonuçta
Bu durumu çok sık yaşardım eskiden ama çok konuşmaktan olurdu artık hiç konuşmuyorum ve kimseye ilişmiyorum bu sayede insanlarla aramda bir sorun oluşmuyor uzak durmak en iyisi
Bir sorunu konuşarak halletmeye çalışırken karşımdaki insanın suratıma çemkirmesi veya cırlaması çok zorlar beni fakat bu tür durumlarda da konuşarak halledemeyeceğimi düşünürsem uzaklaşırım anında ya da ben bir şeyi açıklamaya çalışırken sözlerimi sürekli çarpıtması, orasından burasından anlaması deli eder. Yine susarım, benimle sorun halletmenin tek yolu adam akıllı bir iletişim. Bunu dahi yapamayan bir insanında hayatımda ki süresi fazla azdır, tutmam…
Kişisel hakaret almadığım müddetçe Saygılı olmaya özen gösteriyorum. Kırıcı konuşmalara dahi çoğu defa aynı biçimde dönmem. Karşımdaki insana verdiğim değere hakaret sayıyorum bunu. Sevgi bağı kuvvetli bir bağ ve tahammül barındırması gerekiyor. Saygıyı yitirmek o insanı da yitirmek demek. Kaybetmekten korkmadığım insanlar için de durum aynı aradaki tek fark iletişimi sürdürmem. Çünkü tahammül sınırım yoktur kırmadan sonlandırırım iletişimi
Otoriter kadınlara karşı hep boyun eğerek itaatle yaklaşırım daha beni köpeği olarak alan bir kadın olmadı maalesef olursa hem itaat hem sadakatle yaklaşırım fakat erkeklere karşı zaten saygılı yaklaşma gereksinimi duymuyorum
Her sokağa çıktığımda zorlanıyorum kendimi bozmamak için çünkü artık insanlar o kadar sabırsız ve saygı yoksunu ki sokakta trafikte kimsenin kimseye tahammülü kalmamış