Herşeye mana veren bizmiyiz?

Tabirî caiz ise, 5 para etmez bir toprak parçası için, çocukları yıllarca beraber büyüyen birkaç kardeşin, resmen arasının soğudunu, neredeyse birbirlerine gireceklerine şahitlik ediyorum. Düşünsenize kıraç, verimsiz, hiçbir amacı olamayacak olan bir toprak parçası için 60 yıl birlikte zamana dem vurmuş insanlar nasıl olur da birbirine girer? Ben izah edeyim. İnsanlar ne için yaşarlar? İnsanlar atalarına bağlılıklarıyla, yetiştiği ve anılarının olduğu yerlere duyduğu saygı, uzaklaştığında da oralara duyduğu özlemle yaşarlar. Bu o kadar kaliteli bir kıymettir ki verilen, 30 yıl sonra baba toprağına dönünce burunlarının direği sızlar. Hayatlarının oraya ait kısmına dair bilinçaltlarında ne kadar özlem, sevgi, neşeli ve harika zamanlar varsa tek tek film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerler. Öyle enteresandır ki, doğduğu toprağa 40 sene sonra dönen bir adam, seneler evvel vefat eden annesinin yaptığı gözlemenin kokusunu anında burnunda hisseder. Yahut, çocukluğuna dair belki küçük ve kıymetsiz ama o kişi için "anı" içeren bir küçük zaman dilimini anında hayal eder, anında gözlerinin önünde canlanır. İşte zamanın kırıldığı andır bu, bu tılsımı hiçbir bilim izah edemez. Bu ancak, Allah'ın bizlere bahşettiği mükemmel ve kusursuz ruhânî zenginliklerden bir tanesidir. Ama insanların atladığı bir durum daha vardır. Nesneye, olaya yahut yaşanmışlığa kıymet verip anılarımız için dünyayı bir kenara itebiliriz. Fakat, unutulmamalıdır ki, Rab nasıl ki rûha mâna verdiyse, zamana da mâna vermiştir. Zaman da "zamanla" değişebiliyor. Öyle ki, zamanında kıymet verdiğin zamanlardaki zamanın akışı ve insanların zihni ile şimdi asla bir olmaz. Hele ki aile büyükleri de göçüp gidince, saygı ve hürmeti akan zamana kurban eder insanlar, akarsuya düşen yaprak misalî akar da gider... Unutmamalıyız ki o tılsımlı zaman da akıyor ve değişen kıymetlere, değişen zamana ve insanlara asla aldanmadan içerisinde bulunduğumuz zamanın hakkını verebilmeliyiz. Yoksa bir vakit sonra bugüne de pişman olacağız, bu aşikârdır. 30-40-50 yılı hiç'e sayanlar mı? Onlar zaten ahir zamanın yegâne kaybedenleridir.
Bilseydik keşke ömür denilen sayılı nefes, bilseydik keşke incittiğimiz kalplerin sızısı geçmez yürekte, bilseydik keşke dünyalara sığamayıp da toprak için birbirine kıyan kardeşler iki metre toprağa sığacaktır nefes adedi bitince...

Mânanın kıymetini bilip de, mânaya mâna katan yüreklerde soluklanabilme dileğiyle inşaAllâh🥀

Sana bi hikaye anlatayım:

Bir gün ormanda araştırma yapan Fizikçi, Matematikçi, Kimyacı, Jeolog ve Antropolog yağmura yakalanmışlar. Hemen yakınlarındaki bir orman evine giderek yardım istemişler. Ev sahibi misafirlerini güzel karşılayarak ikram hazırlamak için mutfağa geçmiş. Bu sırada ekiptekilerin gözüne evdeki soba borusu takılmış. Soba yerden bir metre kadar yukarı konularak, altına taşlarla destek yapılmış. Bunu gören ekiptekiler bu konuda kafa yormaya ve yorumlamaya başlamışlar. Kimyacı,”Adam sobayı yükselterek aktivasyon enerjisini düşürmüş, böylece daha kolay yakmayı amaçlamış” der. Fizikçi, “Adam sobayı yükselterek konveksiyon yoluyla odanın daha kısa sürede ısınmasını sağlamak istemiş” diye yorumlar. Jeolog, “tektonik hareketlilik bölgesi olduğundan sobanın taşların üzerine yıkılmasını sağlayarak yangın ihtimalini azaltmayı amaçlamış.” der.
Matematikçi, “Sobayı odanın geometrik merkezine kurmuş, böylece odanın düzgün bir şekilde ısınmasını sağlamış.” derken; Antropolog, “Adam ilkel topluluklarda görülen ateşe tapmanın daha soyut biçimi olan ateşe saygı nedeniyle sobayı yukarıya kurmuş” diye değerlendirir.
Bizimkiler aralarında böyle konuşurken orman köylüsü içeri girer ve hep birlikte ona sobanın böyle yukarıda olmasının nedenini sorarlar. Adamdan çok manidar bir cevap gelir :
– Boru yetmedi :):)
Demem o ki; herkesin ne yapmaya çalıştığına kafa yormayın, bazen sadece boru yetmez...