Başınızı bela açan kişilik özelliğiniz nedir?

Biraz dik başlıyım, doğru bildiğim yoldan şaşmam mümkün değildir, döndürmezler beni. Bunu ben değil de etrafımda ki insanlar dert ediyor biraz. Sinirli ya da bunaldığım dönemler oluyor ara ara, böyle zamanlarda tek bir kelimeyi dahi kaldıramıyorum. Yalnız kalmak, kimseyle konuşmak istemiyorum, yalnızlığımı bozmaya çalışan insanların istemeden kalbini kırabiliyorum sanırım fakat bunu da bilir çevremdekiler, üstüme gelmez ona göre davranırlar böyle zamanlarda.
Bir haksızlık gördüğümde ya da birinin birine karşı üstünlük taslamaya çalıştığı konularda, benimle ilgili olmasa dahi kendimi tutamıyorum. Bunun yüzünden çok tartışmışlığım var insanlarla, öyle kenarda kalıp izleyemem. Özellikle şu erkek-kadın ilişkileride, kadını ezmeye çalışan ya da değersiz gören mahluklarla çok uğraştım ve uğraşmaktan da vazgeçmeyeceğim. Böyle durumları gördüğümde, yanımda ki insanı karşıma alıp düzgünce konuşarak açıklama yapıyorum çünkü bunu kimsenin yaşamasını ya da kendine hak görmesine katlanamıyorum. Sonuç hep aynı tabii, sevdikleri için katlanıp, ayrıldıktan sonra gelip dertlenmeler falan…
Fazla gözüm karadır, kimseden çekinmem ya da korkmam. Ucu nereye giderse gitsin peşini bırakmam bir şeylerin, bu birazda hırsa giriyor sanırım, sonucunda bana zarar gelse de daha çok işleyişe odaklıyım, sonuca değil…

Tek sivri dilli oluşum oluyor ne olursa olsun söyleyeceğim varsa korkmadan söylerim karşı tarafın tepkisi umrumda olmuyor. Derler büyüklerimiz "ne gelirse insanın başına ağzından gelir diye" her ne kadar durum böyle olsa da 2 dünya bir araya gelse bu huyumu hicbir zaman değiştirmem. Her zaman konuşurum lafımı kimseden esirgemem. Ezelden beri hep böyleydim hala da aynıyım.

Başıma bela açmak demiyelim fakat başımı ağrıttığı bir gerçek. insanların manevi anlamda destekçisi olmak...
onları mutlu ettiğimi görmek hoşuma gidiyor ama daha sonra onlara üzülmek bana iyi gelmiyor.