Utangaç çekingen içe dönük sessiz asosyal olmak benim tercihim değil ama neden herkes benim tercihimmiş gibi davranıyor?

Ben hep değişmek düzelmek istedim ama istesemde başaramadım senelerdir istemeyerek böyle yaşıyorum bu benim tercihim olsaydı mutlu olurdum gençliğim böyle evde bunalarak sıkılarak geçmezdi dert yanmazdım

Bu benim tercihim değil bende senelerdir herkes gibi dışarı çıkmak istiyorum çalışmak istiyorum gezmek eğlenmek sosyal olmak istiyorum aşk yaşamak istiyorum ama olmadı

Benim durumum farklı sen açıksın ben kapanık biriyim evden dışarı bile çıkamıyorum sen dışarı çıkabiliyorsun çalışabiliyorsun ben yapamıyorum

Yaş geçtikçe benim için herşey daha da zorlaştı ben senin gibi 15 18 20 yaşlarında başaramadım demekki senin kadar girişken özgüvenli değilmişim 15 18 20 yaşlarında da böyle evde duruyordum hiç dışarı çıkmazdım benim de 15 18 20 li yaşlarda açılmam lazımdı çünkü o yaşlarda açılıyor özgüven kazaniyor herkes ben açılamadım özgüven kazanamadım psikososyal gelişimimi sağlıklı tamamlayamadım eksik yetersiz zayıf güçsüz kaldım hayata uyumsuz kaldım ve gençliğimi de hep eve kapalı geçirdim kapandıkça kapandım eğer bu benim tercihim olsaydı mutlu olurdum senelerdir böyle dert yanmazdım

Kişilik yapım böyle bu yaşıma kadar istesemde hiç düzelemedim değişemedim hiç açılamadım ama

Sonuçta okula askere falan gittim yine hiç açılamadım herkes açıktı tek ben kapanıktım bu benim kişilik yapım ve benim kontrolümde değil bu benim tercihim değildi maalesef

Ne yani ben senelerce isteyerek mı eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz yaşadım hâlâ isteyerek mi böyle yaşıyorum o zaman neden senelerdir dert yanıyorum neden evde sıkılarak yaşıyorum bunalımdan çıkamıyorum neden hep dert yanarak geçti gençliğim

Tamam işte yapamadım diyorum bende böyle yaşamayı ben istemedim tercih etmedim

Beni anlamıyorsunuz malesef hepiniz yargılıyorsunuz beni

Size normal gelebilir ama bana gelmiyor ben evden dışarı bile çıkamıyorum ya herkes çıkıyor benim ömrüm gençliğim hep evde geçti dışardan mahrum yaşadım hep

Sağ ol ama bana yardım edemezsin benim kimseden yardım bekledigim de yok tek beklentim anlaşılmak ama maalesef anlayan yok herkes yargılıyor

Anlaşılmak anlaşılmamaktan daha iyi kimsenin beni anlamaması bana kendimi kötü hissettiriyor

Bilmiyorum sonuç olarak hep yalnızım hiç anlayan olmuyor beni herkes basite alıyor tamam herkese basit gelebilir bu durum ama bana göre basit değil

Evet yaşayan anlar yaşayan bilir yaşamayan da yargılar

Önemli değil

Hayır

Çıkamıyorum ki topluma insan içine senelerdir eve kapalı yaşıyorum gençliğimi hep evde geçirdim

Yok maalesef sokağa çıkamıyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum özgüvenim yok dışardan korkuyorum

Dışarı çıkamıyorum ben korkuyorum ne sabah ne akşam ne gündüz ne de gece çıkamıyorum maalesef ömrüm evde geçti gidiyor

Gitmedim zaten psikoloğun yapacağı bir şey yok

Psikologluk bir durum degil maalesef çözümü yok bunun

Ben burada kimseden yardım beklemiyorum burada bir çözüm de aramıyorum bunun çözümü yok biliyorum sadece dert yanıyorum içimi döküyorum ama insanların beni anlamasını istemiyorum maalesef anlayan yok herkes yargılıyor

Bu yaşıma kadar değişmek düzelmek istedim olmadı başaramadım maalesef

Bu yaşıma kadar olmadıysa bu yaştan sonra da zor olur

Yaşlandıkça herşey zorlaştı benim için

Yaşıtlarım evli çocuklu işinde gücünde ben her yönden çok geride kaldım

Hayır bu benim tercihim değildi çocukluğumdan belli istemeyerek böyle yaşıyorum istesem de hiç değişemedim düzelemedim hep kapanık yaşadım hiç açılamadım bu benim tercihim olsa neden senelerdir dert yanıyım

Ben suçu kimseye atmıyorum ben çocukluğumdan belli böyleyim 32 yaşındayım hâlâ aynıyım bir insan 32 yaşına kadar hiç mi değişmez ben değişemedim hatta zamanla daha da kapanık hale geldim çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim hiç açılamadım ne yapıyım aşamadım kişilik yapım böyle değişmiyor ki kimse ömrünü bile bile eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirmek istemez ki

Yapamıyorum herkes senin gibi dışarı çık sosyal ol arkadaş edin çevre edin işe gir çalış diyor bende senelerdir istiyorum ama yapamadım yapamıyorum evden dışarı çıkamıyorum gençliğim hep istemeyerek evde geçti bu benim tercihim değil tercihim olsaydı senelerdir her gün pencereden dışarı bakıp insanlara imrenmezdim dışarıya özlem duymazdım

Hayır insan içine çıkamam ben sessizim utanıyorum çekiniyorum maalesef insanlarla konuşamıyorum hiç arkadaşım yok 1 tane bile arkadaşım yok hiç çevrem olmadı hiç sosyal olamadım ergenliğimi gençliğimi hep evde geçirdim

Olamıyorum gençliğimi hep evde sıkılarak bunalarak yaşadım hep mutsuz oldum insanlara imrendim hâlâ aynıyım evde mutsuzum