Bu dik duruşunuzun altında, kaç yenilgi, kaç gözyaşı, kaç kalp ağrısı var?

İnsan yaşayarak öğrenen bir varlık ne yazık ki. Üstelik yaşanılan tecrübeyi genler yoluyla da aktarmak mümkün olmadığı için hep yenibaştan yaşıyor insan aynı tecrübeleri. Bundan dolayı da ayağımız hep aynı yerde takılıp kalıyor maalesef. Saymadım, saymakla da uğraşmak istemedim açıkçası ben yenilgi ya da göz yaşlarımı. Unutabildiğim kadar unutmaya çalıştım yaşadığım her türlü kötü anıyı. Bir yerlerde hep bir umut aradım. Buldum mu o umudu dersen, bazen buldum bazen buldum sandım. Ama aramaktan asla vazgeçmedim.

Belki sayılamayacak kadar fazla. Aklıma şu söz geldi...