Soru değil de içimi döksem?

Merhaba. Konuşacak beni dinleyip anlayış gösterecek kimsem yok. Buraya yazsam belki birinden ışık bulurum dedim. Ben sevgiye aç Bi insanım. Anneden babadan sevgi görmedim. Anne terketti gitti ben 2 yaşındaymışım. Büyüyene kadar en ufak sorunda anası kılıklı oldum. 14. Yaşıma girdim başka Bi şehirde Bi ev verdiler okula git gel yemek temizlik yap. Abine babana hizmet et. Yanlış yapma temizlikte kusur asla. Olursa ne mi olur babam döverdi. Gömlek iyi mi ütülenmemiş döv. Bulaşıkları bırakmışmıyım döv. 14 ya da 15 yaşında gıda zehirlenmesi yaşadım doktora götürmek yerine gebelik testi alıp gelmişti babam. Babam işte... Abim var aynısı. Dershaneye gitmek için babam para bırakırdı beyfendi çok isterse verirdi giderdim ama yok istemezse kuruş yok. Dershaneye o kadar para verdim neden gitmediniz yine beni döv. Abime ona yok o erkek. Babasına benziyor. Ben aynı annenin kopyası. Büyüdüm lise bitti yine dayak yerken sordum ona benzediğim için mi dövüyorsun dedim. Donakaldı. Hala gözümün önünde. Bence haklıydım. Yıllar geçti evlendim çok seviyorum eşimi o da seviyor. Öyle diyor. Hamile kaldım iyi kilo aldım veremedim göbeğim sarktı bakımsızlaştım. Bakımlı da değildim ya zaten. Sırf eşimin ailesi istiyor diye kapandım. Şu hayatta pısırık kendini ifade edemeyen biri olarak silinip gideceğim. Kimse Allah ın emri bu yüzden kapan demedi millet ne der diye. Kabullendim kapandım da Allah biliyor hiç içimden gelmiyor. Ben aileden sevgi görememiş biriyim. Severek evlendiğim adamdan arada da olsa güzel laflar duymak istiyorum. Güzel olmasam da laf olsun diye bile güzelsin demesini istiyorum. Bir şeyi önce benimle paylaşsın yakın arkadaşıyla değil istiyorum. Eşim başka yerde ben onun ailesinin evinde. Çocuğumu uyutamıyorum. Olmuyor. Başka odada salıncak var orda yatıyor. Orada da kayınbaba yatıyor. Hadi rahat rahat gir çık oraya olur mu öyle şey! Anlatamıyorum. Çok yoruldum. İyi bir anne değilim demekki diye bağırıyor bi ses kafamın içinde. İyi bir eş iyi bir evlat değilim diyor. İçimde bi çukur var en derin çukurdan da derin sanki. Dolmuyor... Sevgi kırıntıları yetmiyor. Ben kendimi sevmezken başkasından sevgi görmeyi bekliyorum. Hak mı bu? Bugün nefret ettim kendimden çocuğumu hırpaladım. Nasıl berbat hissediyorum anlatamam. Canını yakmadım belki ama kendimde ağır yaralar açtım. Bende eksiklik var. Ben kusurluyum. Sevgiyi haketmiyorum başkasına da veremiyorum. Sürekli gülümseyen bir tipim ama içimdeki kan pınarını kimse bilmiyor. Anlatamıyorum. Anlatmaya kalksam sen şöylesin böylesine dönüyor laf. Bunu okuyanlar buraya kadar okuduysan tabii. Sevgi ilaçtır kimin ne kadar ihtiyacı olduğunu bilemezsin. Benim içimdeki çukuru doldurmaya ömrüm yetmez. Başta bozuk çukur yolu. Anne baba abi sevgisi görmedim ki. Bu şekilde ben nasıl iyi bir anne olabilirim ki? Hoşçakalın. Rahatladım en azından birazcık da olsa