Pervaneme kuş mu girdi?

15. yaşımda çoğu baskıya dayanamamış, şiddetin artık beni öldürmediğini anlayıp ben kendimi öldürmeye çalışmıştım. Ne acı, ufacık bir çocuk avuç avuç ilaç içmiş, banyonun fayansına dayanmış allah'a ölmek istediğini yalvarıyordu. Hata olarak gördüğüm bu olayı, son zamanlarda kafamdan atamaz oldum. Çok yorgunum, çok hevezsizim.
Bir hobim yok mesela, olsa malzemelerini dahi alamam, param yok. Arkadaşım yok, inanın bir tane bile, dışarı çıkalım dese çıkamam durumum müsait değil. İstediğim o elbiseyi alamam veyahut beğendiğim o bilgisayarı. Çoğu şeyi yapamam, gözüm, aklım kalır neticesinde insanım. Nefsimi tutamam.
Diyeceksiniz, çalış? Yaşım burada ki insanlara göre bir hayli küçük, eminim. Beni okutmadıkları için payıma düşen işler 12 saatlik bulaşıkçılık yahut garsonluk oluyor. Asla beğenmemezlik yapmıyorum, çalıştım da. Fakat öyle ağır geldi ki, saatlerce elimi sıcak suya sokmak, çamaşır suyunun üstüme damlayıp bedenimi tahriş etmesi, giydiğim terlik su geçirdiği için çoraplarımın ıslanması, patronun yan bakışı, aşçının bağırışı... Verdikleri 80 tl gözlerine battı, e onlarda benim gözüme battı, ne yapayım yani? İnsan değil miyim ben?
Arkamda bana destek olacak kimsem yok hoş ben olsun da demiyorum, ama en azından sırtımı yaslayıp 'herşey düzelecek' diyebileceğim birisi olsaydı keşke, neyse neyse.
Çok sevdiğim bir yazıyı paylaşmak istiyorum sizlerle,

'On üçüncü kattan atlamış, görenler uçak gibiydi diyorlar. Ellerini iki yana açmış, kanatlı gibiymiş. Düştüğünde parçalanmış bedeninin orta yerinde, giydiği tulumun cebinden bir kara kutu çıkmış. Kara kutuya 'düşüş nedeni' diye şu notu yazmış ; 'Pervaneme kuş girdi, çıkaramadım'

Pervaneme bir çok şey girdi, bozuldu, yandı.
Ne zaman olur bilmem ama, bu zihin beni çok fazla götürmez ileriye. Velhasıl kelam, çoğu şeyi sevin şu hayatta. Sabah içtiğiniz çayı, gördüğünüz ağacı, sokakta ki kediyi, köpeği...
İnsanları da sevin.
Benim bir hikayem olmadı, olmayacakta fakat siz ileri de insanlara anlatacağınız güzel güzel hikayeler biriktirin.