Bazen sevilmektir boşluğun karşılığı, bazen hayatta bir anlam, bazen sessizlik.. çocuklukta boşaltılan anlamlar yetişkinlikte kapanmaz. Açık bir yaradır. Ordadır bilirsiniz, sebebini de bilirsiniz. Yine de geçici olur bütün doldurma çabaları. Üstü sıvanır sadece ve ilk kriz anında önce onlar açık verir..
İnsana en ağır gelen yük insanın vicdanını yüküdür. Tabi ki bunun için öncelikle insanın bir vicdanı olmalıdır. Vicdandan, merhametten yoksun insan için yük falan yoktur. Vicdanı olan insan içinse en acımasız hapishanedir. Yine bununla bağlantılı bir konu olan pişmanlık duygusu. Bu da insan için aşırı bir yüktür. Yaptıkları ya da yapmadıkları farketmez. Bir insanın ölesiye pişmansa o yükü bir ömür boyu çeker.
Sırtında taşıdığı olumsuz düşünceleridir. Bana göre insanın en ağır yükü düşünceleridir 💆♂️. Kişi olumsuz düşüncelerinden ötürü kendisini sürekli olarak baskı altında tutup dünyada bulunmayı eziyet olarak görmeye başlar. Kısaca psikolojik olarak kendini kötü duruma soktukça bedende buna tepki olarak sürekli hastalıklar çıkartır. Bundan daha ağırı ne olabilir bilmiyorum.💆♂️
Bu hayatta insanı en ağır gelen yük eğer adaletle vicdanlı Allah korkusu olan insan ise en ağır gelen yük vicdandır. Çünkü vicdanlı olmak her kula nasip olmaz. Eğer bir insanın kalbini kırdığında başka bir insan rahat bir şekilde uyuya biliyorsa o insanın vicdanına şüphe duymak gerekir.
Ölüm harici bir cevap verecek olursam biri tarafından sevilmedigini hissetmek derim ve bu patronun olabilir, iş arkadaşın, sevgilin, sevgilinin ailesi ya da kendi ailen olabilir seni sevmediklerini hissettiğinde o değersizlik hissini tattiginda hayattaki her alanda ozguvensiz ve işe yaramaz hissediyor insan
Hiç kimse tarafından anlaşılamamak aidiyetsizlik hissi insanlar sana sevgiyle yaklaşsa bile sevememek ve sürekli karşındakilerin beklentilerine karşılık vermeyerek onlara kötü hissettirdigin için acı çekmek yavaşça zamanla çaresizce erimek ama umudunu kesememek
Bir insanın en ağır yükü kendisidir.. Gibi görünmek. Duruşunu bozmak. Medeniyet olsun diye hak edene hak ettiği şekilde davranamamak.. Pişmanlıklar Keşkeler.. Aldanmak.. sevildigine, sayıldığına vs.. Ama özgür bırakırsan iradeni, bedenini, aklini; cocuk gibi, asla omzunda yük taşımazsın..
En ağır yük özlemdir. Ölen birine özlem, bir daha asla hiç sarılamayacağını anladığında kalbine omuzlarına beyninin her yerine giren kaldırılamaz bi taş gibi yerleşir