Hüzün bir bakıma bizlerin Allah’a daha çok yaklaşmasına sebep olan bir olgudur ve aslında bizlere Allah’tan başka kimsemizin olmadığını da gösterir. Sıkıntılar gelip geçicidir aynı mutluluklar gibi ama hüzünlerimiz Allah’ı daha çok anmamıza da vesile olur. İnsanın kimyasını dengede tutan iki duygu. Hayatın olmazsa olmazları , insanı geliştiren olgunlaştıran insan yapan özellikleri kazandıran yaşama amaç ve şekil veren iki temel duygudur hüzün ve mutluluk.. Mutluluk küstah ve güzel bir kadın gibidir, arada bir uğrar aklınızı başınızdan alır, ağızda garip bir tad bırakır. Hüzün, evcildir, acının eritilmiş halidir, keskinliği sürekliliğindendir. Hepimiz zaman zaman bir çok şey yaşıyoruz.. Hem duygusal hem mutluluk olarak. Benimde çoğu zaman hüzünlü, bazen sevinçli, bazen ikisni bir anda yaşıyorum, bazen arada sıkışıp kalıyorum duygular değişken bir günümüz diğer günümüz gibi olmuyor çünkü. Her gün yeni birgün ve yeni bir başlangıç.. Gün içinde gidişata göre hüzünlenip saatler sonra mutlu olabiliyoruz.. İnsan oğlu şükretmek gerekiyor her halimiz için.. Tabi bir laz kızı olarak mutlu olmaktan yanayım mutlu olduğum zaman etrafımda ki insanlarında mutlu ediyorum. Bazen estiriyorum o ayrı🤭😉
Ya aslında küçükken çok dolu dolu hayallerim olmasa şu an hayatımdan memnun olabilirdim mutluluk belkide daha fazla olabilirdi ama tüm hayallerim birer birer yıkılınca benide bir üzüntü bastı bu hayallerin fazlalığı yüzünden üzüntümde fazla oldu ve şu anda hayatımda büyük miktarda üzüntü var hepsini geçirmek için yaptığım şeyler başarısız olunca dahada üzüntü bastı kendime özgüvenim kalmadı hiç bir şey beceremezmişim gibi hissetmeye başladım kendi hatalarım veya ailemin hataları beni dahada üzdü şimdi ise üzgünüm ama gene içimde mutlu olan bir parça var... diğer insanlardan farklı olduğum için... ve bu fark çocuğumda olmayıp dışlanmayacağı için... ya da biliyor musun s*ktir et kendimden nefret ediyorum doğmasaydım keşke
Aslına bakarsanız yaşadıklarınız sadece dönemsel hüzünler ve bunu bir çok insan dönemsel olarak yaşıyor... bir insan herzaman mutlu olamaz zaten mutluluğu mutluluk yapan şey yaşadığımız hüzünler... nasıl ki karanlık olmazsa ışık bilinmez hüzün olmazsa mutluluk bilinmez..
Merhaba Yarı yarıya bazen, bazen biri diğerinden daha baskın ve başka zaman ikisi de en kararsız bir oran tutturuyor hayatımın genelinde. Tam olarak hep mutluyum ya da ağırlıklı olarak hüzünlüyüm dersem bu insanın kendini kandırmasına denk düşer. Yolda gördüğü bir canlıya mama veren insan mutludur 5 dk sonra bir acı telefon alıncaya kadar. Ben seviyorum hüznümü mutluluğumu ara sıra yanıma çağırdığı için.
Hüzün ve mutluluk hayatımızın her yerinde bize bakan bazen eşit bazen tattıravalli misali ağırlığın bir yöne eğilmesi ile yine mutlu mu üzüntülü mü olacağımızı bilemediğimiz duygu yüklü kervandır. Biri daha çok olursa diğeri azalıyordu dimi? Evet azalıyor ama bitmeyen bir şey yine de beynimizin etini kemirmeye devam ediyor. Hüzünlü kısmı tamamen silmeden asla mutlu olamayacağımzı bilmek bizi biraz üzüyor sanki...