İnsanları anlamaya çalışırken pişmanlık yaşıyor musun?

Acaba bu kişi kendisini tanımlamada, anlamlandırmada, isteklerini, nefretini, neyi sevip sevmediğini içsel olarak anlayabiliyor mu? bazen insanların bizi anlayamayışının sebebini karşıdakinin algı düzeyinin zayıflığına yormaktansa, içsel olarak kendimize uzak oluşumuzun bir sonucu olduğunu kabul etmek gerekmez mi? bunu bir düşünmek gerekiyor.
Yaşadığımız an, insanların zaaflarının üstüne kilitler vurduğu bir an, zaman dilimi. Anlaşılmak kadar anlaşılmamak için de çabalıyor gibiyiz, yanlış mı düşünüyorum bilmiyorum. Duygularımızın, hislerimizin ve fikirlerimizin salt bir çıplaklıkla ortaya çıkmasından öyle korkuyoruz ki, kendimize dair küçük bir emareyi bile vermekten kaçınıyoruz. Güç kavramı zaaflarımızı ne denli kapattığımızla doğru orantılı gibi, ne zor değil mi? zihninde uyandığın andan uyuyana kadar sürekli konuşan kişinin en son ne zaman farkına vardın? bu içinde bulunduğun beden ve ruha ne kadar yakınsın? kolay mıdır insanın kendini anlaması ve kavraması? hiç kolay olduğunu düşünmüyorum. Üstesinden gelemediğim bir durum var. Ben kelimelerin zihnimde en başta öğrendiğim kavramlarından sıyrılıp gerçek manasına ulaşmakta çok güçlük çekiyorum. Haliyle bu insanın kendini tasvirinde, anlayışında, algılama biçiminde sığ bir yaklaşıma sebebiyet veriyor. Önce kavramları anlayıp sonra kendimize bir yolculuk yapmak en iyisi olacaktır.

Evet yaşıyorum. Anlayamıyorum çünkü. Harcadığım zaman boşunaymış gibi geliyor bazılarında. Bir insan birden neden değişir bunu anlayamıyorum mesala. Muhtemelende anlayamıycam. Üzülüyorum ama geçiyor sonra. Onlarla var olmadım, onlarlada ölmiycem. Bu yüzden yola devam ☺️☺️

Evet yaşıyorum, özellikle insanları anlamak için zaman ayırdığım zaman çok büyük pişmanlık yaşıyorum, keşken anlamak ve düşünmek için zamanımı harcamasaydım diyorum.