Duygusuz biri olmak ister miydiniz?

Bakın Allah cezamı versin hissiz biri olmak kadar kötü bişi yok... Şöyle anlatıyım; Bi oda, çevrenizde size karşı üzücü olaylar oluyor ama siz üzülmüyorsunuz. Umursamıyorsunuz. Bişi yok gibi devam ediyorsunuz. İlerliyorsunuz hayatın boş beyaz koridorunda. İleride bi oda daha, giriyorsunuz. Çocukların işkence gördüğü. Yetimin ezildiği. Acıların haykırdığı bi oda.. Herkesin gözü üzerinizde. Onları kurtarmanız için size bakıyor. Vicdan azabı çekmiyorsunuz. Arkanızda umutsuz acı çeken insanlar bırakıp gidiyorsunuz. Devam ediyorsunuz koridora. Bi oda daha.. Sizi çok seven aileniz, eşiniz, arkadaşlarınız. Sizi çok seviyorlar. Eşiniz sizle evlenmek bile istiyor. Ama siz aşık olamıyorsunuz. Kimseyi sevemiyorsunuz. Odadan tekrar çıkıyorsunuz. Arkanızda hayal kırıklığı yaşayan bağlarınız. İleri gittikçe bi oda daha. Herkes sizin için çabalıyor. Etrafınızda mutlu insanlar. Enerjik insanlar. Kötülüğün olmadığı mutlu bi yer. Huzurun olduğu sakin bi yer. Ama siz mutlu olamıyorsunuz. Odanın kapısını kapatıyorsunuz ordan da çıkıyorsunuz. Koridorun sonu. Başka bi kapı. Kapıyı açar açmaz bi boşluğa düşüyorsunuz. Simsiyah. Duyguların olmadığı. Umutsuzluk dolu. Umursamazlık karanlığı. İşte o sizin içiniz. Duygusuz bi insanın içi.. Herşeye rağmen yinede duygusuz olmak ister misiniz? Olumsuz duyguları hissetmemek için olumlu olanlardan vazgeçer misiniz?

Hayır, asla istemezdim.
Duygusuzluk, hiçbir şey hissedememe çok kötü bir şey.
İnsanların arasında sadece bir ruh gibi dolaşmak istemezdim.

Duygular bizi biz yapan şeyler. Onlar olmazsa biz bir hiçiz. Bu yüzden bir hiç olmak istemez, tanımadığım bir insanın bile dertlerine gözlerimin dolmasını ve beraber ağlamak isterdim.

Duygularımız olmasa belki canımız acımazdı demişsin, peki bir düşünelim hiç acımasa daha mı iyi olurdu acaba?
O zaman yaşamamızın bir amacı kalır mıydı ki?
Kimsenin hayatına dokunmadan yaşamak çok korkunç olurdu.
Her şeyin güzel ve iyi bir yanı vardır.
Acı, insanı daha güçlü yapar ve kırık kalp ise daha akıllı bir insan.

Salaş bi köprüden hiç hizmet etmediğim duygulara selam verir gibi yükselmek isterdim mesela. Ne kırgınlık ne hüzün gönlümün çeşmesine inmemiş, aşk ile gözgöze gelmemiş, sevgi ile mektuplaşmamış olmak isterdim.