Hayat Kırılmayı Mı Öğretir Savaşmayı Mı?

Ben lise 2 öğrencisi sıradan bir kızım. Maddi durumumuz pek iyi değil ama Allah'a şükür geçiniyoruz. abim bi restoranda bende cafede çalışıyorum. düşüncelerim ve davranışlarım Bu yüzden diğerleri gibi asla olamadım. Başkalarının hayatlarını okumayı seviyorum ama piskolokların çoğunun para sevdalısı olduklarını düşünüyorum. yıllar süren arkadaşlığımın kahpeliği boğazımda düğüm yapıyor. Menfaat midir ki Hep diğerlerine özendim ben de öyle olayım istedim kıskançlık değil. Aşırı asosyal biriyim, Nerede nasıl konuşacağımı bilmem. Saçma sözlerim için kendime kızarım. Bir yerlerde hatıralarımı veyahut anılarımı anlatamam, Mizah anlayışım bir tek bana komik geliyor. Anne ile baba ben doğduğumdan beri kavgalı. O kadar berbat günler yaşadım ki bu platformda söylenir mi bilmem babam dediğim it annemi kardeşlerimi beni hep döver. 12 yaşında Karakolda ağladığım günlerim yaşıtlarım köylerde tatil yapıyordu hatırlarım. Annemin haykırışları ama bunun vebali babama çok ağır gelecek biliyorum. Akrabalarıma 5 yılda bir ziyarete gideriz babamı sevmedikleri için benide düşman görürler. Arkamdan güzel kardeşim kızı derler. Terapiste gitmek gibi lüKSüm yok. Onlara ne yaptım diye soruyorum kendime. Annem insanların gözlerine gir der ama nefret ediyorum bu şeyden. ilk okulda derece yapıyordum ortaokul notlarım çok iyiydi 8. sınıfta olmadık tavırlar ve kendimi iğrenç gördüm. giderek herkes benden nefret ediyor. Aynaya bakmak istemiyorum. lise 90 notlar 85 civarına düşüyor. Ailem notlarımı umurlarına almazlar. lise yaşantımı anlatmak istemiyorum. Annem beni pek sevmiyor babamın sinirini benden çıkarır ama annemin varlığına çok seviniyorum şükrederek hayata tutunmak gerekiyor. Sizce hayat bundan mı ibaret yoksa şanssızlık mı. kimsenin bana üzülmesine ihtiyacım yok kırıcı olmayın olur mu?