Allah Cenneti vaat etmeseydi secde eder miydik? ?

Kesinlikle

Yâ Râb, bu uğursuz gecenin yok mu sabâhı?
Mahşerde mi bîçârelerin, yoksa felâhı!
Nûr istiyoruz... Sen bize yangın veriyorsun!
“Yandık!” diyoruz... Boğmaya kan gönderiyorsun!
Esmezse eğer bir ezelî nefha, yakında,
Yâ Rab, o cehennemle bu tûfan arasında,
Toprak kesilip, kum kesilip Âlem-i İslâm;
Hep fışkıracak yerlerin altındaki esnâm !
Bîzâr edecek, korkuyorum, Cedd-i Hüseyn’i,
En sonra, salîb ormanı görmek Haremeyn’i!..
Bin üç yüz otuz beş senedir, arz-ı Hicâz’ın,
Âteşli muhîtindeki sûzişli niyâzın,
Emvâcı hurûş-âver olurken melekûta;
Çan sesleri boğsun da, gömülsün mü sükûta?
Sönsün de, İlâhî, şu yanan meş’al-i vahdet,
Teslîs ile çöksün mü bütün âleme zulmet?
Üç yüz bu kadar milyonu canlandıran îman
Olsun mu beş on sersemin ilhâdına kurban?
Enfâs-ı habîsiyle beş on rûh-i leîmin,
Solsun mu o parlak yüzü Kur’ân-ı Hakîm’in?
İslâm ayak altında sürünsün mü nihâyet?
Yâ Rab, bu ne hüsrândır, İlâhî, bu ne zillet?
Mazlûmu nedir ezmede, ezdirmede ma’nâ?
Zâlimleri adlin, hani, öldürmedi hâlâ!
Cânî geziyor dipdiri... Can vermede ma’sûm!
Suç başkasınındır da niçin başkası mahkûm?
Lâ-yüs’el’e binlerce suâl olsa da kurban;
İnsan bu muammalara dehşetle nigeh-ban!

Eyvâh! Beş on kâfirin îmânına kandık;
Bir uykuya daldık ki: Cehennemde uyandık!
Mâdâm ki, ey adl-i İlâhî yakacaktın...
Yaksaydın a mel’unları... Tuttun bizi yaktın!
Küfrün o sefîl elleri âyâtını sildi:
Binlerle cevâmi’ yıkılıp hâke serildi!
Kalmışsa eğer bir iki ma’bed, o da mürted :
Göğsündeki haç, küfrüne fetvâ-yı müeyyed!
Dul kaldı kadınlar, babasız kaldı çocuklar;
Bir giryede bin âilenin mâtemi çağlar!
En kanlı şenâ’atle kovulmuş vatanından,
Milyonla hayâtın yüreğinden gidiyor kan!
İslâm’ı elinden tutacak, kaldıracak yok...
Nâ-hak yere feryâd ediyor: Âcize hak yok!
Yetmez mi musâb olduğumuz bunca devâhî?
Ağzım kurusun... Yok musun ey adl-i İlâhî!

Bu Mehmed Akif Ersoy'un feryadidir, son satirda bunu açıkça dile getirmistir.

Ben işe dini boyuttan bakarım, ve bu dizelerde açıkça isyan var. Oysaki samimi mümin hayrın ve şerrin kainatın tek sahibi olan Allah'tan geldiğini bilir ve ona göre hal alır.

Din güzel ahlaktır, ahlaktan, yasamdan ayri bir olgu degildir.

En başta sorunuz saçma. Allah insanın fıtratına iyi şeyler bekleyerek bir şey yapma duygusunu koymuştur. Ayrıca kuranda birçok ayette cennet vadedilmiştir. Siz şimdi gelip cennet olmasaydı secde eder miydiniz diyorsunuz? Ne alaka yahu bunu bana Allah vadediyor zaten. İyi amel yap, rızama nail ol, mükafatın cennet diyor. Tabi ki Allah korkusuyla sonsuz mekânım olan cennet için çalışacağım ve secde edeceğim.

İnsan okula 2 nedenden dolayi gider.
1-Bilgiyi gercekten öğrenmek, hayatin degerlerini keşfetmek için
2- Zorunlu olarak, gelecek korkusun oldugu için.

Ayni şekilde, insan 2 nedenden dolayi ibadet eder,
1-Allah korkusu ve cenneti kazanmak için
2-Rabbini sevdigi ve rizasini kazanmak için.

Cenneti kazanmak için ibadet etmek Allahın rızasını kazanmak için ibadet etmekle aynı anlamdadır. Çünkü Allahın rızasını kazanmadan cennete gidilemez. Allah kalplerde olanları bilir. Kimin samimi kimin samimiyetsiz olduğunu bilir.
Konu saptırmakta üstünüze yok. Mehmet Akif burda isyan içeren sözcükler kullanmıştır. Evet bu dönemin havasına göre algılanırsa kimilerine göre haklılık payı barındırabilir fakat mehmet akif i islami bir şair olarak görüyorsak bu isyan içeren cümleleri yazmamalıydı, sahabelerin derileri yüzülürken isyan etmemesini bilmeliydi. Keza ÜSTAD Kadir Mısıroğlu da Mehmet Akif'in bu dizelerini eleştirmiştir ve şunları söylemiştir: "kimseyi müsbet tarafından dolayı kusurunu görmemelikten gelmeye, kimsenin de kusurundan dolayı meziyetini inkar etmeye gerek yoktur."

https://youtu.be/gpiYnAPwQv0

Kusursuz kimse yoktur, bir kusuru var diye dinden cikarabilecek kadar keskin konuşmak, kişinin kusurlarini konusmak ta Müslüman a yakışmaz.

Evet bunu demek istiyorum size kusursuz kimse yoktur. Haşa ve kella Mehmed Akif'e dinden çıkmıştır demedim. Allah günahlarını affetsin rahmet eylesin, hepimize de selamet versin.