Neden sosyal biri olamıyorum?

Parayla çok alakası var kuzenim boyunu gitti parayla , protein tozları yabancı ürünler alarak her haltı bilerek gitti 2 metre boy yaptı kendine , bence kuzenim zengin olduğu için yapıyor bunları Özgüven tavan , ben ise fakir ve aklımı kullanmadığım için böyle ezik gibiyim.. sadece bir kere denedim değişmeyi ama olmadı o günden beri kapattım defteri.. Ama mutsuzum bu şekilde de gördüğün gibi.. herşeye 0 dan başlamak tek tek çabalamak zor ve imkansız geliyor...

Evde spor egzersiz yapmakdan daha çok ağır basıyor yemekler , o yemeklerde hep kilo hep sıkıntı işte 96 buçuk kiloyum 9 senedir kendimi zayıf göremedim. Kitap okumayı ben sevmiyorum bitirdiğim 1 kitap bile yok ne okusam bir süre sonra aklımdan çıkıyor.

Bende işte 25 yaşıma kadar hayatın sunduklarına özgür olmayı bile beceremediğimden dertliyim.. bu ortamda spor yapılmaz boyuna yemek daha çok kolay elinin altında onu diyorum. sürekli evden çıkmıyorum öyle böyle değil 9 sene 7-24 böyle oluncada yemekler evde spor düşünmekden gelecek kurmana engel oluyor. 1 kere dedim onu bundan 5 sene önce ama küçük bir adımdı bir kaç aylığına spor salonu sonra yine aklımı kullanamadım hayat amacım yine olmadı evime özüme döndüm napim çok ezik hissettiyorum ama böyle mutsuzum böyle yaşamak istemiyorum.. çalışmak , okumak , ilişki yaşamak , aktive , hobi yapmak en önemlisi özgür olmak her dilediğini yapmak ölümlü dünyada herkesin hakkı tabi benimde ama ben gerek maddiyatım gerek beynim gerek yaşantım bunları yaşamama engel oluyor ve sanki onlar kötü birşeymiş gibi bana yansıtıyor

Bana fiziksel kusurlarımı en halledebilir şekilde düzelmek tek başıma bu kafayla ne bileyim yabancılık çekiyorum.. midem çok genişledi başa çıkaramıyorum millet mide ameliyatı diyor sürekli homurdanıyor.. ben ameliyat olmam korkarım midemi nasıl kontrol altına alıcam ameliyatsız boyumu nasıl uzun yapıcam kalıcı göz ve kulağım neysede nasıl okuyacağım engelli kimliğim ve aylığım var nasıl bu damgadan kurtulacağım nasıl hiç yapmadığım iş çalışmayı yapacağım nasıl liseyi bitirebileceğim tek başıma bu kafayla nasıl para kazanıcam nasıl biriyle olucam nasıl kendime ait ev , arabam olacak biriyle hayat sürmek için nasıl her aklıma esen aktive , hobi eğlenceyi hiç kormakdan yılmadan gerçekleştireceğim v. s bunlar işte tek başına bu kafayla çok sabır , güç , para isteyen şeyler ve ben daha başlamadan pes ediyorum

Kendime nasıl şekil vereceğim beynim sadece midemi doyurmaya yetiyor.. kişiliğimi varlığımı yansıtamıyorum ki.. hiç yaşamadığım şeyleri yaşamak istiyorum fakat neye adım atsam çok ufak bir adım gibi tek başıma nasıl kararlar verip benim için büyük adımlar atacağım bilemiyorum.. nasıl kişiliğimi ortaya koyucam. ne istediğimi nasıl anlıcam ve gerçekleştircem kafamda bir dünya soru

5 sene önce 2016 yılında Haziran-ağustos arası askerliğimi çürük raporu aldıkdan hemen sonra kendime söz vermiştim yeter bu kadar çile çektiğin biraz da değiş dedim o zaman iyi motive etmiştim.. hatta beyaz bir sayfa açıcam hiç mağdur olmucam demiştim kendime söz vermiştim 0 dan başlıcam diye bin bir eksiklerle hem de.. İlk iş kilolardan kurtulmaktı , ama işte 2 ay spor salonuna gittim biraz zayıflar gibi oldum kendimi bir şey sandım.. deli gibi çalışıyordum yemek bile yemiyordum aşırı özgüvenliydim.. hatta hoca çok bile çalışıyorsun derdi öğlen 1 den 5 e kadar aralıksız her aleti dener spor yapardım ama ne olduysa bir gün.. bundan sonrası için aklıma yapılacak bir şey gelmedi yine kendimi yabancı hissettim sanki ötesini kurmama bir şey engel oldu gibi beynim bundan sonrası için üstüne bir şey koyamadı evime döndüm özüme.. işte o günden beri de hiç büyük bir adım atamadım düzelmek için.. Ailemin umrumda değil bu durum tabi arkadaşlarım olmadığı için onlarında.. ilkokul arkadaşlarım baktım kimi ingilizce öğretmeni olmuş , kimi mühendis , kimi nişanlanmış milet büyüyor bir de bana bak 25 yaşında obez sesi çocuk herşeyi kötü. değişim istiyorum ama en büyük verilebilecek bana hediye şu an zayıflık ama onu bile yapamıyorum şu an midem çok az o kadar yol yürücem yorulcam diye kaç kez bozdum. işte kendini geliştiremiyorum kendim için yapacak bir şeyler gelmiyor aklıma dış görünüşüm olsun eğitim durumum olsun oyalanacak bir uğraş hobi olsun ne bileyim şu an da da gelmiyor aklıma.. ama olmadığı için her dakikada yakınıyorum.. elimden sanki özgürlüğümü almışlar ve bende neye adım atsam çok ufak çırpınış gibi geliyor.

Benim işte elimi koluğumu bağlayan 9 senenin vermiş olduğu alışkanlıklar onları bir anda söküp atmak istemiyor korkuyorsun.. onlar olmazsa işte o zaman kendime biraz güvenir bir şeyler başarmak için denerdim.. Benim yaptığım en büyük terbiyesizlik ve kötülük hayatta kendimedir.. sürekli hayatın gerçeklerinden kaçmak ve mutluluğu orada aramaktır.. tatlı bir durum ama yanlış farkındayım... düzelmek içinde geride bırakacağın alışkanlıkları kaybedeceğin diye tedirginsin hepsi bu gönül isterdi ki hiç bu hayata düşmeden herşeyim olsaydı ama oldu işte şimdi bile geç değil belki ama kendimi buna ait hissediyorum nedense şu psikolojiyle. iyi güzelde fiziksel kusurlarımla nasıl başa çıkacağım nasıl geleceğime bir yön vereceğim onu bilemiyorum tek başıma hayata geri ve yabancıyım bunu yenebilecek miyim

Ama o benim şuanki bana nispet yapar gibi bir örnek karşımda onun instagram fotolarına bakarak özenmek ve hayatının özgür olduğunu görmek bilmek ne bileyim hep nispet ettiriyor hem kızdırıyor.. onun gibi olmak istiyorsun.. zaten onun bir gelip hava atması eksik. ama dediğim gibi zaten o şehirin başka yerinde ben başka hayatlarda farklı o başdan başlamış biz sondan başlıcaz.

Bende zaten bir gün herşeyi yoluna koyacağıma inancım var böyle bitirmicem ama işte tek endişem o günün geç olmaması..

Yine yapacağım en büyük iş biraz gram/kilo vermek bu ortamda yine olmak yine başa dönmek gibi geliyor daha kolay ötesi zor/imkansız gibi geliyor ama bilmiyorum ne yapacağımı. Kendimi bu eve bu ortama ait hissediyorum bu psikolojiyle ama içim huzursuz yapamadıklarım için işte... Kendime yazık ettiğimin farkında bile değilim abime benzicem onun gibi ölmezsem kalpden 44 yaşına kadar bu evde bekar yine a-sosyal gibi hissedicem gibi geliyor ama.. bu korkularımı endişlerimi nasıl yeneceğimi bir bilsem.. hiç kendimi mutlu etmek için bir şey istediğim yok gibi şu an.. vücuduna mı bakıcan okulunu bitircen biriyle mi takılcan kafamda şu an şu 3 görev var gibi de yok. karakterimden emin değilim ama şundan eminim böyle yaşamıyorum ölüden farkım yok , bazen büyük fedakarlıklarda istiyor ama şu an bu psikolojiyle yok. desteksiz yardım almadan birinden herşeyin üstesinden gelebilir miyim. ki ne istediğimi bende bilsem.

İlk iş kiloyu vermek 96 buçuk kiloyum her ne kadar bu ortamda bu mideyle zor olsada zayıf olmak istiyorum. rahat hareket etmek için 9 sene şişman olduğum yeter. dış görünüşümü kiloyu , dişleri , saçları , boyu , vücut çatlaklarını gidermeden insan içine girmeyi düşünmüyorum.. bana oralara tek başıma gitmek yol yordam bilmiyorum yabancı gibi geliyor ama. daha şimdiden kötü düşünmeye gerek yok.

Önce kilo istikrarlı olursam zayıf olmak bu ortamda boğazımı tutarsam çok zor imkansız gibi görünsede zayıflık istiyorum.. sonra kendim için acaba mutlu olmak için bir şeyler isticem mi ona da sanmıyorum ya neyse.. herşey yavaş yavaş.

işte tek elimi kolumu bağlayan , zayıf olma dışında diğer istediklerim için çaba sarf etmem için engel olan rahatlık , bilgisayar bağımlığı onlar olmasa beni tutan bir şey yok ama tutuyor işte alışkanlık hemen kestirip atılmaz zamanla yenmek gerekiyor.. bilmiyorum da bu ortamdan sürekli eve hapsoluşumdan kurtuluş var mıdır desteksiz bu akılla görücez bakalım.

9 senedir kurtulamadım her gün aynı rutin şeyleri yaşadığım için çok normal.. ama bir gün onuda yeneceğimden umutluyum umarım lafla kalmaz.

etmemesi mi lazım son 9 sene 2012-2021 , ve ya 16 yaşından 25 yaşıma kadar her gün yaptığım şeyler.. ve öyle bir psikoloji ki sana zarar verse kilo aldırsa sosyalleşmeni kendini sevmeni bile engellese onu bırakıyorsun zaman geçiriyor diye ve rahatlık için gerekli bu diyerek... İşte dediğim gibi Düzelmek için herşeyi yoluna koymamda çok cesur , istekli azimli olmama için onun ortada olmaması lazım gördüğün gibi onu bırakacağıma ölsem daha iyi diyorum nerdeyse..

Belki de şaşı gözüm , duymayan kulağım , okumayan aklımın olumsuzlukları itti beni bu duruma , bu noktaya soktu.

Vicdanım rahat değil , 9 sene hiç gelecek kurmadan öylece ot gibi yaşadığım ama bu yıl işte dayanılmaz bir hal aldı.. hiç kilolarım bu sene kadar sıkıntı olmamıştı ve kendimin farkını hiç bu kadar görmemiştim.. monoton hayat ye iç keyfine bak ötesi yok , a-sosyalliğin dibine vurmak insanlardan ve hayatın şartlarından oldum olası kaçmak 9 sene hiç bir şey yapmadan yaşamak ne bileyim farklı tatlar arıyorum daha önce yapmadığım hiç olmadığı şeyler.. ama şu yatağı şu bilgisayarı görüncede binbir zorluğa giresim gelmiyor doğal olarak bugüne kadar kaç defa çıkmak istesem bile çıkamadım ötesi zor geldi geliyor hala.

İşte demesi kolayda yapması zahmetli , ve bende alışkanlıkları bırakamıyorum diğer şeylerle ilgilenecek.

Dediğim gibi en son 5 sene önce denemiştim gözüm karaydı herşeye başdan tırnaklarımla başlayacaktım ilk iş kiloydu spor salonuna gittim 2 ay boyunca kendimi bir şey sanmaya başlamıştım ama daha tam zayıflamadan bıraktım sporu yine buraya döndüm yani en büyük adımı 1 kere denedim onda da üstüne koyamadım ötesini aşamadım benimde o günden beri bilgisayar ve rahat yaşamında etkisi olsa gerek yine denemeyi düşünmedim virüs olayları kendime özgüvensizlik felan... şimdi bir sürü kusurum var halletmem gereken ve parada yok bütün bunları ve önemlisi benliğimi nasıl bulucam merak ediyorum.. tek başıma gezme dışarı çıkma özgürlüğüne bile sahip değilim.. her defasında düzeleceğim diyorum ama yok yaptıklarım çok ufak tepek çırpınışlar biraz diyet sonra boz tamam kendime küçük mutluluklar bile veremiyorum.

Öyle ama , neyse relaks , Senin dediğin gibi olsun kaybedecek bir şeyim yok nasıl olsa

Yarın yine diyet düşünüyorum ayak parmaklarım su topluyor acıyor diye bırakmıştım yürümeye yürümeye ayaklarım büyümüş sürtünme oluyor bende suyu patlatmaya deriyi kesmeye ve kurutmaya karar verdim her su toplayışında böyle yapıcam kurucak ve yürüyüşe spora bu şekilde devam.. ilk iş zayıflık ondan sonrası cesaret , azim ister bilgisayarı ve rahatlığı bırakacağın bir gün olursa da başdan aşağı bir farklı hayat düşünebiliriz çok zor gibi görünsede bilmiyorum akışına bıraktım

Umarım öyledir

Yarın diyetle bakalım

İşte yarın diyet yapıcam

Diyetteydim şimdi bozmama az kaldı.. yemeden edemiyorum zaten bir yere çıktığım yok diyerek kendimi zorlamak istemiyorum 96 buçuk kilonun üstüne daha alıcam da alıcam... zayıf olmak istiyorum ama mideme ve ortama söz geçiremiyorum

Şimdi yürüşden geliyorum karnım aç yollarda koşturdum 1 saatlik yürüdüm ama ayaklarım acıyor yoruluyorum karnımda aç eve döndüğümde çorba , salata , yoğurt yiyeceğimi bilince bide yine vazgeçmek üzereyim... Evim gecekondu balkon yok.

Valla kararlıydım yine diyet sabah öğlen dayandım 1 saat yürüdüm ama ayaklarım bilekler hiç yüremediğimden çok acıyor biraz gitse yoruluyor bende dinlene dinlene yaptım öyle ama işte aç ve susuzum eve geldiğimde çorba içmek , salata , yoğurt yemek içimden gelmedi diyeti bozdum gittim sucuk ekmek , kola , dondurma yedim içtim pişmanım şimdi yine yine üstümde ağırlık , yorgunluk.. motivastoyunum yine kayboldu sıkıldığımı daraldığımı görüyorum kilolu olunca bir akşam nefs uğruna ne saçma şey yaptığımı aslında çorba , salata , yoğurt yesem karnım doyardı bol bol suda susuzluğumu giderdi ama işte 1 saat ayaklarımı yordum yoruldum karnımda aç diye yine ayaklarım bime gitti oysa bu kez kesin kararlıydım.. ölüm korkusunu yaşamak için bunu yapmamam lazım kötülüğü yarın inşallah yeniden kararlı olarak.

Ödüllendirmek bile gelmiyor içimden inan , ne bulduysam sebze yemeği onu yerim çok az. yarın yine başlıcam ve bu sefer yılmıcam inşallah.. çünkü akşam yalnız başıma kaldığımda görüyorum bunu.

bugün kararlıyım bakalım

yine geldim yürüyüşden ayak parmaklarım su topluyor acıyor , açım susuzum zaten eve tıkınış bir hayat yaşıyorum sanki herşey ye iç keyfine bak kiloda alsan modunda

https://www.hizliresim.com/ag938cn