Bir dönem bende korkardım yanlıktan. Aman çok arkadaşım olsun, aman çok sevenim olsun diye kendimi paralardım. Sonradan öğrendim aslında boşuna kendimi yıprattığımı. Kaliteli bir yalnızlık, kuru kalabalıktan çok daha iyiymiş. Böyle insanlar olacağına hiç olmasın dedim hayatımda.
Bu anlayışla, az ve öz insanla yola çıktım. İnan şimdi daha mutluyum. Azıcık aşım, ağrısız başım derler ya. Öyle bir şey sanırım benimki de. Boşuna korkma derim yani yalnız kalmaktan.
Yalnızlık gecenin bir vakti denize girmek gibi bence. O karanlık suya çevrede kimse yokken girmek başta ürkütücü gelir. Ama bir şekilde cesaret edip girdikten sonra sudaki o sükunet, sessizlik içerisinde büyük bir huzur da bulabilir ve çıkmak istemeyebilirsin. Yalnızlık da o misal, alıştıkça sarıp sarmalıyor. Tabii övmüyorum insan sosyal varlık ama ilişkilerinizde başarısızsanız belki de en iyi yol budur.
En İyi Cevaplar