Her şeyden bıktım artık herkesten ciddi ciddi herkesle iletişimimi kesmek istiyorum. Çook zor bir şey ama ne yapabilirim?

Çok bir arkadaşım yok. Liseden yeni mezun oldum. Herkesle iletişimimi kopardım ilkokulda aynı şekilde. Tek bir mahalle arkadaşım var 12 yıllık. Onu da zaten dostum olarak görmüyorum. Uzun uzun onu anlatmayacağım ama olmuyor işte o benim dostum olamaz. Geriye bir tek ailem kalıyor. Onlarlada 1 gün iyi olsak 3 gün kötü oluyoruz. Ufak bir meseleyi 1 ay konuşuyorlar evde. Babam kendi ağzıyla bile diyor bana güvenmediğini. Yani istediklerimi yerine getirdiler az çok sağolsunlar. Ben de hayatım boyunca yük olmamaya çalıştım. Bilmiyorum ama bir sevgi bir güven bir anlayış hissedemedim. Hep beni ezme peşindeler. Herkes. Gerizekalı bir halt yapmıyorsun dağınıksın salaksın kazandığın bölüme bak vs. Maddi olarakta azalacak bana gelecekler biliyorum. Manevi olarak hiç hissedemedim nedense. bir ablam var işte. Onunla iyi gibiyiz. Onu da salla artık yapacak bir şey yok. İnanın kimse umrumda değil. bir üniversiteye başlasam bakacağım işte. Bana çok kötülükleri yok ama istemiyorum işte. İlerde ararsın tırı vırılarınada hiç gelemem. Bu zamana kadar hayatımda sevgi aşk arkadaşlık anlayış duygularına uzak kaldım. Bana bunu çok gördü herkes. Bundan sonra bana öfke nefret kötülük eşlik etsin. Ya tek başıma devam ederim yoluma ya da 1 kişi yeter bana. Gittiği yere kadar. Ne olacak ki? Öldüğümde her şey bitecek zaten. Yazgı filmini izleyenler benim psikolojimi az çok anlayabilirler. Tam olarak anlatmasada biraz anlatıyor beni. Öyle işte. Ne yapacaksam?