Gerçekten önemli bir eylem. Kararsızlık halinde beynim strese giriyor adeta. Seçeneklerin olması çeşitlilik adına güzel ama bazı kişiler için karar vermeyi de zorlaştırıyor haliyle. Kararsızlıktaki o belirsizlik huzur kaçırır, karar vermek ise bir nebze rahatlatır insanı. Birilerine danışmak gerekiyorsa, karar veremeyeceğim zaman danışırım.
Aldığım kararlarda emin olamadığım zamanlar güvendiğim ve bana güzel bir fikir sunacağını bildiğim insanlardan tabi karar alma konusunda bir danışırım.
Yani pek danışmadım ama gereklidir. Seçtiğim beş veya altı insan olurdu. Çok zor koşullar olsa onlara danışırdım. Beş altı kişi dediğim de birbirinden farklı ve bazı konulara vakıf zeki insanlar.
Danışırım ancak sonunda yine kendi bildiğimi okurum. Fikirlerini merak ettiğim için danışma ihtiyacı hissederim. Onların fikirlerini uygulayacağımdan değil.
Ben danışmam da çevrem bana danışır geçen kız arkadaşım kendimi asmayi düşünüyorum dedi bende yapma dedim o da denemek istiyorum dedi bende alçak bir yere bağla kendini o zaman dedim yapmış harbiden mal hayatta kalkışmam bidaha can çekistim resmen dedi boynunda da ip izi kaldı salağın
Ben fikir danışırım ama yine bildiğimi okurum. Çünkü insan sesi sevmiyorum, onlara sormadan yaparsam eminim çok konuşacaklar ve ben bunu istemiyorum. Maksat gönülleri olsun, soruyorum ama kendi fikrimi uyguluyorum.
Çevreme danışırım ama her denilenede inanmam. Kafamda irdelerim ondan sonra çevremdeki kişilerin ve kendimin düşüncesi ile pekiştirip ayrıca araştırıp... Daha mantıklı kararlar alırım.