İnsanlarla konuşmak çoğu kişiye iyi gelir. İyi gelmeyenlerin sebebi ise yanlış insanlarla konuşuyor olmalarıdır. Konuşmak ve paylaşmak güzeldir. Nazım Hikmet; "Konuşmayı severim fakat herkesle değil "der.
İnsanına göre değişebiliyor diyebilirim. Yani bu her insan aynı etkiyi yaratmıyor. Bazı insanlar. Konuşacağıma ölürüm daha iyi diyorum. Yani muhatap bile olmaya değmez gibi. Fakat bazı insanlar var. Sabahlara kadar konuşsam doymam gibime geliyor.
Önceden yalnızlığı savunurken şimdi tam tersini savunuyorum. Yalnızlığım bile bana o kadar kalabalık gelir oldu ki. O yüzden sürekli insanlarla iletişim halindeyim. Konuşuyorum, bazen saçmalasam da konuşuyorum. Çünkü bu benim kafamı dağıtıyor. Konuşmayıp sussam kafamdaki seslerle baş başa kalacağım ve bu oldukça rahatsız edici.
Evet iyi geldiğini söyleyebilirim. İnsanlarla bir şeyler paylaşmak, onların sorunlarına ortak olmak, başka bir dünyanın kapısını aralıyor bana. İşte bu yüzden ne zaman bunalsam birilerinin varlığını yanımda hissetmek isterim. Doğru insanlarla bir şeyler paylaşmak ise paha biçilemez. İnsan insana şifadır bana göre...
Tam tersi. İyi gelmiyorlar. O ağızlarından akan ikiyüzlü salyalarıyla birlikte onlara aykırı gelen bu ruhu kınama içerisinde olduklarını görünce, enerjimi emiyorlar.