İntihar düşüncesinden nasıl vazgeçilir?

günah diye aklımdan dahi geçirmiyordum. ama çok zorlu zamanlardan geçtim , şu an bakınca onlar sayesinde bu noktada olduğumu görüyorum. o yüzden iyi ki öyle saçma bir şey yapmamışım diyorum. benim yaşamış olduğum şeylerin onda birini yaşamayanlar intihar ediyor. tabi herkes kendi problemini kafasında büyütüyor , sana bana göre küçük olsa bile o kişi için öyle olmuyor. ama belki ilerisi çok güzel olacak ama onlar bu ihtimali göz ardı ediyorlar. bir anlık bir şey sonuçta. bugün bile kendini çok kötü hissetsen , daha sabah olur olmaz belki çok mutlu uyanıyorsun , sanki dün o kadar kötü olan sen değilmişsin gibi. insanlık hali , kendini kötü hissedebilirsin. ama önemli olan bununla devam edebilmek. akabinde de olgunlaşıyorsun zaten

İlk intihar girişimim 19 yaşındaydı ağır ve ani bir yıkımın aptalca bir sonucuydu ancak kurtardılar... Her daim intihara hazır yaşadım ve yaşıyorum ancak sanırım yaşlandıkça b*ktan şeyleri sebep göstermek yerine beni hayatta tutan şeyin "hayatta kalma içgüdüsü" olduğunu hissediyorum. yani b*ktan şeyler beni bu yola teşvik ederken, aynı zamanda sanırım kendime bağlanmaya başladım. iki negatif bir pozitif oldu araf'ın dibindeyim :) kişisel tavsiyem kendine zaman tanıman çünkü hayatın kendisi tuhaf ve ufak bir kıvılcım bile yaşamı daha fazla değerli kılabilir. Ani olumsuz olayların illüzyonuna kapılıp kendine zarar verme bu yeterli

1 kere kötü olmuştum ama o psikolojiden kurtuldum

Sebep sonuç ilişkisi diyorlar
Sizi sürükleyen alıkoyan tabiri caizse beyninizi tırmalayan sebepler
Sizi belkide dönüşü olmayan yola sürükleyen kendinize zarar verecek kadar önemsiz kıldıran sonuçlar

Umut her zaman bir ışık gibi üstünüze parlamayabilir kendinize asla ama asla zarar vermeyin çünkü insan varlığıyla değerlidir