Şizofreni olmaktan korkmak?

Şizofreni hastaları genelde şizofreni olduklarını kabullenmezler. Alevlenme döneminde yaşadıkları paranoyaları ve halüsinasyonları bildiğin gerçeklik olarak algılarlar. Takip edildiği ve öldüreleceği düşüncesine sahip olabiliyorlar, bu düşünceyi bir türlü yenemiyorlar. Yanındaki insanlar her ne kadar öyle bir şey olmadığını söylese de asla inanmazlar. Kalp ritimleri artar korkudan, terlerler, karşısındaki insanın kendisine zarar vereceğinden şüphelenirler. Yemek yerken bile şüphe duyabilirler zehir mi konuldu diye. Ben birebir yaşadım bunları. Şizofreni bu videodaki gibidir: https://www.youtube.com/watch?v=kJdZjPPUmfE

Şizofreni değil Şizoaffektif benimki. Şizofreninin birçok türü var katatonik, paranoid, şizotipal, şizofreniform olanları vs. Şizoaffektif bipoların türü daha çok. Şizofreni ise bir psikozdur genel olarak. Yani psikotik bir hastalıktır. Bunun içinse tedavide antipsikotik denilen ilaçlardan kullanılır. Ben Invega ve Rexapin denen ilaçlardan kullanıyorum. Duygudurum düzenleyici (anti-manik) olaraksa Depakin kullanıyorum. Hastalığımın belirtilerinde gerçekte varolmayan sesler duymak ve gerçekte varolmayan kokular almak vardı (yanık kokusu gibi). Aynı zamanda televizyona bakamazdım, televizyon açtırmazdım. Televizyonlarda benden bahsediliyor ve hakkımda kötü şeyler konuşacaklar hissine kapılırdım. Yemek yemekten korkardım içinde zehirleyici madde olur diye. Her an biri bana zarar verecek diye düşünürdüm. Bu yüzden kalp ritmim 155'i bulurdu. Panik atak krizleri de eşlik ederdi. Hastanede yatmayı kabul etmedim orada birileri bana zarar verir diye. Devamlı evde tedavi oldum. Bu sağlam halimle bile ruh ve sinir hastanelerinden korkarım bazı hastalar saldırgan diye. İlaç tedavisiyle iyileştim. Şu an iyiyim. Ama ilaçlar çok fazla kilo aldırdı. Tam bir obez oldum. Eskiden zayıflık derdim vardı şimdi ise kilo derdim var.

Nedenini bilmiyorum. Birden başladı. 18'li yaşlarda depresyona girdim. Ani çöküş yaşadım. Her şeyi unutmaya başladım, deliryum oluştu. Nerede bulunduğumu, mekân duygusunu felan unutur oldum. Ta o zamandan beri hala çoğunlukla eve kapalı yaşıyorum (bir sene hariç). Daha sonraki dönem tam tersi şeyler oluyor, yerimde duramıyorum, hafızam çok güçlü oluyor vs. Yani karmakarışık şeyler. Bu yaşa geldim hala bir işim olmadı. Üniversite okumadım. Bu yaşıma rağmen hala aileye muhtacım.

Rica ederim.